Strona po stronie

Zachęcona pozytywnymi recenzjami na obserwowanych kontach oraz pozytywnym doświadczeniem z poprzednią książką Wieczorkiewicz postanowiłam sięgnąć po Przegrywa. Zaciekawił mnie temat przegrywosfery, o której co nieco wiedziałam (chyba za dużo czasu spędzam w internecie 😉 ), ale nigdy nie zgłębiałam się w szczegóły. A te okazały się poruszające – autorki przedstawiły w swoim reportażu opowieści mężczyzn identyfikujących się jako incele czy przegrywi, choć środowisko internetowe nie zawsze się z nimi zgadzało. Bo skoro masz te 180 cm i nienawidzisz kobiet, to twoja decyzja, że jesteś sam. Prawdziwy przegryw nie ma szans na relację romantyczną, zazwyczaj ma problemy z zawieraniem jakichkolwiek relacji z ludźmi i wpływ na to ma głównie jego odpychający wygląd i niski wzrost, ale też złe doświadczenia rodzinne, problemy psychiczne, często niskie wykształcenie i brak pracy. Choć z tych wypowiedzi przebijała gorycz, czasem trudno byłoby nie przyznawać racji bohaterom reportaży. Współcześnie kobiety w Polsce są lepiej wykształcone od mężczyzn i rzadko chcą wiązać się z kimś poziom niżej. Nie jest też dziwnym, że często wybierają przystojniejszych facetów, pozostawiając tym brzydszym wrażenie, że nigdy nikogo nie znajdą. Historie wybrane przez Herzyk i Wieczorkiewicz wciągają, czasem smucą, czasem irytują ze względu na poglądy bohaterów. Były jednak rzeczy, które mi w Przegrywie zgrzytały – męczył mnie styl, brakowało dodatkowego komentarza autorek szczególnie w odniesieniu do mężczyzn o skrajniejszych opiniach, coś mi też nie pasowało w ich podejściu do rozmówców. Chociażby ostatni z facetów pod koniec pokłócił się z dziennikarkami i wycofał zgodę na publikację swojej historii, która i tak się w książce znalazła wraz z informacją, że inni internauci poparli tu autorki… No tak się nie robi. Dlatego co do Przegrywa mam mieszane odczucia – fajnie, że ten reportaż powstał, może wywoła dyskusję na temat, o którym dotąd się raczej nie mówiło. Ale jednak wiele rzeczy można tu było napisać inaczej.

Przeczytane: 14.11.2023
Ocena: 6/10

Chiński obwarzanek to jeden z najlepszych reportaży, jaki przeczytałam w tym roku, a czytam ich przecież całkiem sporo. Autor już we wstępie zaznaczył, że będzie pisał dość luźnym stylem, który został dobrze przyjęty w jego poprzedniej książce – tamtej jeszcze nie miałam okazji przeczytać, ale i tak muszę się zgodzić: nową książkę się wręcz pochłania. Nie dość, że została napisana naprawdę przystępnym (ale wciąż dobrze dopasowanym do literatury faktu) językiem, to pełna jest historii i ciekawostek, o których przeciętny Polak raczej nie ma pojęcia. Lubina w siedmiu rozdziałach opowiada o obszarach, które dla Chin stanowią (albo stanowić powinny) część państwa, a których mieszkańcy mniej lub bardziej woleliby się od Chin trzymać z daleka. Zatem są tu historie bardziej znane: Hongkong, Tajwan, Tybet; są też takie, które stanowiły dla mnie ogromną i nieraz kompletnie nową lekcję azjatyckiej historii: Makau, Ujguria, Mandżuria i Mongolia. Ten ostatni rozdział opowiada nie tylko o należącej do Chin Mongolii Wewnętrznej, ale też o niepodległym państwie, pechowo położonym między dwoma mocarstwami. Jednak nawet kiedy czytałam o Hongkongu czy Tybecie, wciąż poznawałam wiele nowych elementów tej układanki – każdy rozdział wciągał mnie równie mocno. Lubina serwuje w swojej książce historię poszczególnych regionów, ich relacji z Chinami, jak wyglądała i wygląda chińska polityka asymilacji; wszystko przeplatane wspomnieniami autora z podróży po tych rejonach oraz ciekawymi wypowiedziami jego rozmówców. Chiński obwarzanek to świetna lektura dla każdego, kto chce poznać i zrozumieć podejście Chin do innych narodów, a także (może i przede wszystkim) do własnego państwa, obserwując jednak to państwo nie z punktu widzenia stolicy, ale obrzeży. Naprawdę warto! 🙂

Przeczytane: 6.11.2023
Ocena: 8/10

Reportaż, który chciałam przeczytać już od jakiegoś czasu, bo trafiałam na pozytywne opinie – tematyka nie była mi obca, ale z przyjemnością poszerzyłam swoją wiedzę w tym zakresie. Nie zdążę Gitkiewicz opowiada o transporcie w Polsce, jak do tego doszło, że tylu Polaków wybiera własne auta zamiast korzystać z transportu publicznego, jak to często ma miejsce w krajach Europy Zachodniej. Autorka zaczęła od znanej mi już historii ze Stanów Zjednoczonych, jak przemysł samochodowy uczestniczył w niszczeniu zorganizowanego transportu publicznego. Później jednak Gitkiewicz skupiła się na samej Polsce, opowiadając, jak na przestrzeni lat likwidowano połączenia autobusowe i kolejowe, skupiając się głównie na tych ostatnich. Choć jest to ciekawy temat, to brakowało mi trochę większego rozwinięcia problematyki PKS-u i mini-busów – nie da się jednak zaprzeczyć, że autorka wyraźnie podkreśliła, jak ciężkie jest życie poza większymi ośrodkami miejskimi, gdy nie ma się samochodu. Wykluczenie komunikacyjne ma się w Polsce świetnie, jest mnóstwo wsi i mniejszych miejscowości, skąd nie odjeżdża żaden transport publiczny. A jeśli jakiś odjeżdża, to o takiej porze, że nie ma jak się nim dostać do pracy lub szkoły, nie ma pewności, czy w ogóle przyjedzie, czy nie zmieni trasy lub nie będzie opóźniony… Albo czy za miesiąc nie zlikwidują tej linii całkowicie i ten, kto nie ma auta, będzie miał po prostu przerąbane. Uważam, że to ważna i potrzebna książka, którą czytało mi się bardzo dobrze, nawet jeśli niewiele nowego się z niej dowiedziałam – problemy były mi znane, pojawiły się tylko nowe przykłady. Na minus, niestety, długość – wiele tematów można tu było ładnie rozwinąć bez lania wody. Nie trafił do mnie też ostatni rozdział, gdzie polskie koleje przedstawiono jako istniejące kiedyś państwo – ciekawostkę archeologiczną, choć parę żartów wywołało jednak uśmiech na mojej twarzy. Ogólnie reportaż bardzo polecam, szczególnie mieszkańcom większych miast, którzy z wykluczeniem komunikacyjnym nie mieli okazji się spotkać – to, niestety, bardzo istotny problem w Polsce.

Przeczytane: 30.10.2023
Ocena: 7/10

Swego czasu czytałam reportaż Piątka o odbudowie Warszawy i naprawdę zachwyciła mnie tamta lektura. Z ciekawością więc sięgnęłam po kolejną książkę tego autora, tym razem poświęconą powstaniu Gdyni. Miałam tu na start wysokie oczekiwania, w końcu budowa miasta portowego w burzliwym dwudziestoleciu międzywojennym to temat wręcz fascynujący. I choć Gdynia obiecana to dobry reportaż, to jednak poczułam się nim trochę rozczarowana. Nie wiem, czy szczególny wpływ na mój odbiór miał fakt, że – w przeciwieństwie do Gdyni – Warszawę znam dość dobrze i łatwiej było mi wyobrażać sobie to, o czym autor pisał. Tutaj pomagały zdjęcia, wciąż jednak często wspomagałam się obrazkami z internetu. Przynudziły mnie też trochę początkowe rozdziały, nawiązania do Żeromskiego czy innej twórczości literackiej – nie tego oczekiwałam od tej książki. Gdynia obiecana okazała się lekturą nieco przegadaną w tematach ogólnych, a często pozbawioną konkretów tam, gdzie przydałoby się więcej szczegółów. Wciąż jednak dostajemy tu ciekawy opis sytuacji politycznej w Rzeczpospolitej międzywojennej, historię portu widzianą z punktu widzenia robotników i innych mieszkańców miasta, poznajemy Gdynię z niedoborem mieszkań, brakiem sensownych planów zabudowy, niesamowicie wysokimi kosztami życia, a zarazem wysokim bezrobociem i niskimi zarobkami… Na to nakłada się jeszcze próba przekonania polskich letników do spędzania wakacji nad Bałtykiem, a ci letnicy też mają swoje własne spojrzenie na Gdynię. Ten ludzki aspekt reportażu podobał mi się najbardziej i na szczęście to on dominował w drugiej części książki, sprawiając, że czytało mi się coraz lepiej. Były rozdziały, które pochłaniałam, były takie, przy których przysypiałam 😉 . Mniej tu ciekawostek architektonicznych niż w Najlepszym mieście świata, ale zainteresowani tematyką na pewno znajdą tu coś dla siebie.

Przeczytane: 26.10.2023
Ocena: 6/10