Tag: brytyjska

Ciężko mi traktować Słup ognia i Zbroję światła jako kontynuację Filarów ziemi, choć jest to wciąż jeden cykl Kingsbridge. Jednak poza umiejscowieniem akcji w tym samym fikcyjnym miasteczku nic tych książek nie łączy, bo przenieśliśmy się już o parę wieków w czasie, bohaterowie są kompletnie inni, tak samo ich przygody. Ok, Follett czasem rzuca czasem jakimiś drobnymi nawiązaniami do dawnych postaci, ale w niczym to nie psułoby lektury komuś, kto wcześniejszych tomów nie czytał. Akcja Zbroi światła rozgrywa się na przełomie XVIII i XIX wieku – do Anglii docierają echa wydarzeń we Francji, na życie robotników wpływa rewolucja przemysłowa, a jakby problemów było mało, pewien francuski generał rusza na podbój Europy i Anglia też zostaje wciągnięta w wojny napoleońskie… Tło historyczne bardzo mi się tu spodobało i moim zdaniem książka ta trzyma poziom Słupa ognia. Czyli jeśli zachwycały was Filary ziemi, ale Słup ognia was rozczarował, chyba nie ma co sięgać po kolejną część – pewnie też się rozczarujecie. Mi jednak poprzedni tom czytało się wciąż bardzo dobrze, nawet jeśli zgadzam się ze stwierdzeniem, że pierwszym dwóm tomom ani cyklowi Stulecie to już nie dorównuje 😉 .
Follett to Follett i niektóre rzeczy pojawiają się u niego niezmiennie. Podział na dobrych, których spotka wiele trudnych sytuacji, zanim wszystko się ułoży, oraz złych, którzy potriumfują, by na koniec upaść. Skrywane romanse i nieślubne dzieci, śluby z rozsądku, a nawet wątki homoseksualne. Większość wydarzeń toczy się w samym Kingsbridge, dopiero w ostatnich częściach książki przenosimy się do kontynentalnej Europy, a punktem kulminacyjnym jest tu słynna bitwa pod Waterloo. I o ile opis samej bitwy większego wrażenia na mnie nie wywarł, to przygotowania do niej całkiem nieźle mnie wciągnęły. Tak samo ciekawe były dla mnie próby bezcelowej walki robotników z rewolucją przemysłową i jej skutkami. Muszę, niestety, dołączyć do głosów krytykujących dość specyficzne zakończenie – nie będę spojlerować, ale też do mnie nie trafiło 😉 .
Zatem Zbroja światła trzyma poziom Słupa ognia czy Niech stanie się światłość, jest zdecydowanie lepsza od czytanego przeze mnie ostatnio Kręgu czasu, ale też nie dorównuje największym powieściom Folletta. Ja autora lubię, interesuje mnie epoka, której dotyczy powieść, i dobrze mi się to czytało. Wyobrażam sobie jednak, że nie każdemu ta książka podejdzie i lepiej ją traktować jako oddzielną powieść, a nie kontynuację popularnej klasyki 🙂

Przeczytane: 7.07.2026
Ocena: 7/10

Follett to Follett. Jego książki się wręcz pochłania, kibicując bohaterom w ich planach i marzeniach, jednocześnie martwiąc się, co złego ich spotka po drodze, bo z góry wiadomo, że złych momentów autor im nie oszczędzi. Jednocześnie Filary ziemi to to nie są i nie ma nawet co porównywać tych dwóch książek. Nawet jeśli porównania same przychodzą do głowy, bo niestety Follett w wielu swoich książkach trzyma się podobnych schematów, jakie stworzył, pisząc Filary ziemi. Mamy więc budowę Monumentu, który ma przetrwać wieki, mamy miłość ponad podziałami, no i tak wyrazisty podział na dobrych i złych, że bardziej by się nie dało. Kto jest dobry, będzie dobry i szlachetny do końca, mimo uderzających w niego przeciwności. Kto jest zły, taki pozostanie, parę razy razy zatriumfuje, by na koniec ponieść bolesną porażkę. Na tę jednowymiarowość postaci narzekałam już w poprzednich książkach Folletta i nic się tu nie zmieniło w Kręgu czasu.
Tym razem akcja rozgrywa się w dalszej przeszłości, na równinie, gdzie przy drewnianym Monumencie cztery razy w roku gromadzą się różne plemiona: pasterze, rolnicy, ludzie lasu… Gdy w wyniku działań wojennych Monument zostaje zniszczony, pojawia się pomysł, by odbudować go z kamienia. Stonehenge nie powstaje jednak od razu, mijają całe lata (albo 2/3 książki), zanim ludzie postawią tu pierwszy kamień. W międzyczasie są zwykłe relacje międzyludzkie, coraz brutalniejsze niesnaski między plemionami, a, no i całkiem sporo seksu 😉 . Czytało się to szybko, z nieustanną myślą, jakie będą dalsze losy konkretnych postaci – nie da się zaprzeczyć, że Follett umie konstruować wciągające powieści. Z drugiej strony Krąg czasu jest prostszy od jego poprzednich książek – zarówno językowo i stylistycznie, jak i pod kątem fabuły. Przenoszenie kamieni nie pasjonuje tak jak budowa średniowiecznej katedry. Niektórym działaniom bohaterów i sytuacjom brakowało jakiejś logicznej spójności. Więc choć była to przyjemna lektura, mam poczucie pewnego rozczarowania, bo wiem, że Folletta stać na dużo więcej.

Przeczytane: 28.04.2026
Ocena: 6/10

Chyba już na tomie piątym, Płonących ziemiach, zakończę swoją przygodę z Wojnami Wikingów Cornwella. Wyjątkowo długo mi zajęło, bym znowu wciągnęła się w treść opowieści, a choć w końcu znów popłynęłam z historią Uhtreda, to jednak coraz bardziej odczuwam pewną taką powtarzalność w tych książkach. Główny bohater powoli robi się coraz starszy, ale wciąż jest mistrzem miecza i dobrym dowódcą, niezmiennie czci Thora i jest cięty na chrześcijan, dalej nie lubi króla Alfreda, za to z oddaniem służy jego córce… Są tu oczywiście jakieś nowe wątki, chociażby motyw wygnania Uthreda, ale i tak wszystko dąży do kolejnej wielkiej bitwy z Duńczykami. I nie zaprzeczę, że to się dalej dobrze czyta, bo Cornwell pisze w lekki i przystępny sposób, i ta seria jest bardzo wciągająca. Mam jednak poczucie, że o ile pierwsze tomy stanowiły dla mnie fajną rozrywkę, to z każdym kolejnym ta historia mnie coraz bardziej nużyła. Więc żeby nie psuć sobie dobrych wspomnień z początkowych książek, Wojnom Wikingów już podziękuję 🙂

Przeczytane: 6.04.2026
Ocena: 5/10

Kolejny, czwarty już tom Wojen wikingów Cornwella czytało mi się równie dobrze jak wcześniejsze. Ta seria staje się dla mnie trochę takim guilty pleasure, bo powiedzmy sobie szczerze, nie są to wymagające lektury, każdy kolejny tom nie wnosi wiele więcej, ale… czyta się to szybko, wciąga, chce się wiedzieć co dalej, a bohaterów się lubi albo nie, jednak trudno być wobec nich obojętną. Wszystkich tomów raczej nie przeczytam, bo pewnie stwierdzę w końcu: ile można?, ale póki co Wojny wikingów świetnie sprawdzają mi się jako przerywnik między trudniejszymi lekturami.
W Pieśni miecza było więcej fikcji literackiej a mniej odniesień do prawdziwej historii niż w poprzedniej części i dla mnie to akurat stanowiło wadę tej książki – uwielbiam, jak Cornwell wplata legendy i ciekawostki historyczne w swoją opowieść. Tutaj mieliśmy wprawdzie odbicie Londynu z rąk wikingów, ale potem wydarzenia zaczęły się trochę rozmywać. Londyn miał być prezentem ślubnym dla córki króla Alfreda i to ta dziewczynka staje się poniekąd jedną z głównych bohaterek. A że o jej życiu z tamtego okresu niewiele wiadomo, autora poniosła wyobraźnia i nie wszystkie wydarzenia tu do mnie trafiły – zwłaszcza opisywane okiem Uhtreda 😉 . Dalej wciągało, ale już nie zachwycało jak wcześniej. I choć książka skończyła się kolejnym wojennym zwycięstwem głównego bohatera (bo jakże inaczej, krwawe bitwy to punkty kulminacyjne wszystkich tomów serii), to trudno nie współczuć księżniczce takiego zakończenia przygody… która historycznie nie miała miejsca 😉 . No ale bądźmy szczerzy, Wojen wikingów nie czyta się dla lekcji historii, ale dla czystej rozrywki, a tej – jak zwykle – nie brakowało.

Przeczytane: 2.02.2026
Ocena: 6/10