Strona po stronie

Po reportaże Tochmana mogłabym sięgać w ciemno, z pewnością, że się nie zawiodę – i w gruncie rzeczy po raz kolejny tak się stało 😉 . Umie on pisać o trudnych tematach w niezwykle fascynujący sposób, a ja lubię reportaże na trudne tematy… Tym razem Tochman zabiera nas do wojennej Ukrainy, pokazując konflikt, który wciąż trwa, ciężko więc o jego dokładne podsumowanie. Zresztą reporter nie próbuje tu opowiedzieć o samej wojnie, bo – jak sam podkreśla – dużo lepiej i regularnie robią to sami Ukraińcy. Autor postanowił skupić się na zwierzętach, bo o wpływie wojny na nie mówi się jednak znacznie mniej. A przecież wiele zwierząt domowych pozostało w porzuconych na chwilę mieszkaniach, do których już nie udało się wrócić. Przepełnione schroniska zostały nagle odcięte od pomocy darczyńców i żywności, a czasem nawet od wolontariuszy, którzy mogliby się jakkolwiek zająć zwierzętami. Dzikie zwierzęta giną lub głuchną od wybuchów, przestają zauważać zagrożenie… Bo Tochman pisze nie tylko o psach i kotach, ale przeczytamy tu też choćby o nietoperzach, wędrownych ptakach, które nagle przestały przylatywać latem do Ukrainy, czy nawet o tytułowych delfinach. No i naturalnie o ludziach, którzy mimo ciągłego zagrożenia wciąż starają się tym zwierzętom pomagać.
Do Delfinów i Belzebuba mam tylko dwa zarzuty. Po pierwsze, reportaż jest bardzo krótki i choć rozumiem potrzebę Tochmana, by już wydać tę książkę, choć wojna wciąż trwa, a materiały można by zbierać dalej, to jednak lubię bardziej rozbudowane reportaże. Zwłaszcza że tu jeszcze część książki stanowi epilog z różnymi wyjaśnieniami autora – swoją drogą naprawdę ciekawy i wart uwagi. Druga wada doskwierała mi jednak bardziej i jest nią pewna chaotyczność lektury. Tochman często przeskakiwał między tematami, czasem wracając do niektórych bohaterów, by potem znów opowiedzieć o czym innym. Wybijało mnie to z rytmu i wolałabym, żeby autor jednak zamknął najpierw jedną historię, a dopiero potem przeszedł do kolejnej. Mimo tego Delfiny i Belzebub wywarły na mnie spore wrażenie i bardzo się cieszę, że zdecydowałam się na tę lekturę.

Przeczytane: 02.09.2026
Ocena: 8/10

Sięgnęłam po reportaż Malinowskiej trochę dla urozmaicenia od innych lektur, bo w sumie sam Sosnowiec nieszczególnie mnie nawet interesował – nigdy nie byłam w tym mieście, nie kojarzyło mi się właściwie z niczym poza internetowymi dowcipami. Autorka dość ciekawie przedstawiła genezę tych żartów i to chyba jedyne, co ze mną zostanie z tej książki na dłużej. Wydaje mi się, że Malinowska sama nie do końca miała pomysł na ten reportaż. Podtytuł Nic śląskiego wskazuje, że dowiemy się więcej o tym, dlaczego Sosnowiec poszedł inną drogą niż chociażby pobliskie Katowice – i faktycznie autorka poruszyła takie wątki, ale było tego za mało, by uznać to za motyw przewodni reportażu. W gruncie rzeczy Sosnowiec to zbiór krótkich reportaży na różne tematy, które łączy samo miasto – poczytamy tu o jego historii za czasów zaborów, o tym, skąd taka a nie inna opinia o mieście w kraju, o sławnych ludziach stąd pochodzących, o religii, trochę o zmianach strukturalnych za PRL-u oraz o dawnych i współczesnych mieszkańcach… Dla mnie to było trochę za bardzo porozrzucane tematycznie i nieco zbyt chaotyczne, brakowało mi jakiegoś konkretniejszego wątku przewodniego, jakieś tezy i podsumowania. Generalnie nie czytało się tego źle, Malinowska zaserwowała czytelnikom sporo różnych ciekawostek, jednak mam poczucie, że niewiele z nich zostanie ze mną na dłużej. Można sięgnąć, jeśli z jakichś powodów interesujecie się Sosnowcem, ale zdecydowanie nie jest to lektura obowiązkowa 😉

Przeczytane: 16.08.2026
Ocena: 6/10

To już moje trzecie (po Urobionych i Zapaści) spotkanie z twórczością Szymaniaka i muszę przyznać, że jego reportaże wciąż trzymają poziom. Nie znajdą się może w mojej topce literatury faktu, ale dobrze się je czyta, a autor ciekawie dobiera tematy i problemy. W Młócce Szymaniak skupił się na tym, jak postępujące zmiany wpływają na rynek pracy i na samych pracowników – i nie mam tu na myśli tylko szybkiego rozwoju AI, choć tego tematu tutaj też nie mogło zabraknąć. Ze względu na specyfikę mojej własnej pracy, najbardziej mnie poruszyły rozdziały bliżej z nią związane – chociażby te o ciągłym monitorowaniu pracy oraz coraz częstszym wykorzystywaniu sztucznej inteligencji w różnych dziedzinach. Jednak ciekawie mi się czytało też o wpływie technologii na pracę chociażby kierowców, czy o wszelakich platformach, które mają niby zapewnić elastyczność pracy, ale generują masę dodatkowych problemów dla ludzi z nich korzystających… Sporo rzeczy już wiedziałam, bo nie są to może nowe czy zaskakujące tematy, ale Szymaniak ciekawie je przedstawił, no i problemy zebrane w całość i zestawione ze sobą jednak mocniej oddziałują na czytelników. Nie jest tak, że autor i jego rozmówcy nie dostrzegają pozytywnych aspektów zmian i coraz większej automatyzacji wielu zawodów – reportaż ten jednak bardziej skupia się na problemach. Dla mnie jego największą wadą jest objętość – na zaledwie ok. 250 stronach Szymaniak starał się przedstawić cały zakres dotkniętych zmianami zawodów, w efekcie wszystkie te tematy zostały poruszone dość pobieżnie i często brakowało mi głębszego rozwinięcia problemu. Jednak jako takie ogólne podsumowanie tego, w którą stronę zmierza obecnie rynek pracy, Młóckę czytało mi się dobrze 🙂

Przeczytane: 2.08.2026
Ocena: 7/10