Opublikowany w Reportaż

Jagoda Grondecka – Emirat to my

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Emirat to my. Jak talibowie odbijali Afganistan
Autorka: Jagoda Grondecka
Literatura: polska
Wydawnictwo: Czarne

Jagodę Grondecką obserwuję na instagramie od lat i jej relacje z Afganistanu były dla mnie zawsze niezmiernie fascynujące. Ucieszyła mnie więc informacja, że dziennikarka wydała reportaż poświęcony temu, Jak talibowie odbijali Afganistan. Bez zaskoczenia, Emirat to my okazał się wciągającym i ciekawym reportażem, dzięki któremu zrozumiałam dużo więcej z sytuacji w tym kraju. Grondecka skupia się na kilku ostatnich latach, jednak nie zabrakło tu też tła historycznego, które pozwalało zrozumieć, dlaczego talibowie mogli liczyć jednak na pewne poparcie w kraju, mimo surowej i momentami brutalnej polityki.
Jak nie jestem fanką zauważalnej obecności autora/autorki reportażu w książce, tak u Grondeckiej niezbyt mi to przeszkadzało. W końcu sama uczestniczyła w wielu wydarzeniach, jak chociażby ewakuacji z Afganistanu w 2021 roku, więc trudno byłoby się tu nie dzielić własnymi doświadczeniami. Niestety, muszę dołączyć tu do grona narzekających na zbyt szczegółowe opisy ratowania kota, bo choć szanuję autorkę za zabranie zwierzaka do Polski, to jednak na tle innych opisywanych wydarzeń wydało mi się to trochę groteskowe. Był to dla mnie jednak jedyny zgrzyt, resztę książki czytało mi się naprawdę bardzo dobrze.
Grondecka porusza też mnóstwo ciekawych tematów, które pozwalają spojrzeć na Afganistan z nieznanej nam strony. O prawie szariatu wszyscy pewnie słyszeli, ale ciekawie było zajrzeć do sądu i zrozumieć, że zwykłym ludziom naprawdę zależy na tym, by żyć zgodnie z tym prawem i by było ono przestrzegane. Wszyscy słyszeli o ograniczeniu praw kobiet do nauki, ale kto słyszał o tajnych kompletach dla dziewczynek czy o tym, że wielu talibów chciało, by ich córki się uczyły i sami byli zszokowani decyzją swoich władz? A jaką ciekawostką było czytanie o produkcji opium w Afganistanie i jak przejęcie władzy przez talibów wpłynęło na światowy rynek narkotyków… Zdecydowanie ciekawostek u Grondeckiej nie brakuje i zaserwowała je w bardzo przystępny sposób. Historia miesza się tu z opowieściami zwykłych ludzi, tworząc naprawdę wartościowy reportaż – bardzo polecam.

Przeczytane: 22.10.2026
Ocena: 8/10

Opublikowany w Reportaż

red. Beata Szady – Dziobak literatury

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Dziobak literatury. Reportaże latynoamerykańskie
Redakcja: Beata Szady
Literatura: latynoamerykańska
Wydawnictwo: Dowody

Zawsze mam problem z oceną zbioru tekstów, bo rzadko kiedy wszystkie trzymają zbliżony poziom – i z reportażami wcale nie było tu łatwiej niż z opowiadaniami 😉 . Dziobak literatury to właśnie zbiór reportaży z krajów latynoskich pod redakcją dziennikarki Beaty Szady, która w reportażach z tamtej części świata się specjalizuje. Szady każdy z tekstów opatrzyła swoim komentarzem, a z komentarzy tych możemy dowiedzieć się co nieco zarówno o autorach, jak i o warunkach, w jakich przyszło im tworzyć. Muszę przyznać, że te wstawki od redaktorki to naprawdę świetny dodatek do głównych tekstów – nie tylko sporo się z nich dowiedziałam, ale też w fajny sposób wprowadzały mnie one w lekturę.
Dziobak literatury to 11 krótszych lub dłuższych reportaży z różnych krajów, a tematy w nich poruszane są naprawdę różnorodne. Przyznam, że najmniej do mnie trafiły tzw. portrety (los perfiles) poświęcone danej osobie – tutaj mogliśmy poczytać o Garcii Marquezie w oczach jego dentysty oraz o urugwajskiej poetce Idei Vilariño. Za to bardzo mocno wciągnęły mnie – zresztą jak zwykle – trudniejsze tematy. Martínez i jego opowieść o brutalnym ataku na busa w Salwadorze oraz klasyk literatury argentyńskiej, Caparrós, w swoim spacerze po upadającym Caracas (to najdłuższy reportaż w zbiorze, ale zdecydowanie jeden z najlepszych). Ciekawie mi się czytało też o urugwajskich Hitlerach czy o ulubionym napoju Peruwiańczyków – Inca Coli. Jak widać, w Dziobaku literatury znajdziemy reportaże najróżniejsze, pokazujące z wielu różnych perspektyw dane kraje. Nie każdy tekst zostanie ze mną na dłużej, ale nawet te, które mniej do mnie trafiły, były przystępne w odbiorze dzięki wprowadzeniom Szady. A ja z chęcią jeszcze kiedyś sięgnę po latynoamerykańskie reportaże, choć raczej będę unikać portretów 😉

Przeczytane: 18.10.2026
Ocena: 7/10

Opublikowany w Reportaż

Joanna Kuciel-Frydryszak – Służące do wszystkiego

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Służące do wszystkiego
Autorka: Joanna Kuciel-Frydryszak
Literatura: polska
Wydawnictwo: Marginesy

Bardzo mi swego czasu przypadły do gustu Chłopki Kuciel-Frydryszak, wiedziałam więc, że pewnego dnia sięgnę i po Służące do wszystkiego. Trochę wiedziałam, czego się spodziewać, bo wątek dziewczyn ze wsi wyjeżdżających do miasta na służbę przewijał się i w Chłopkach – z ciekawością więc przeczytałam rozwinięcie tego tematu. Autorce znów udało się świetnie przedstawić informacje z gazet, ciekawostki historyczne, dane statystyczne, a to wszystko połączone z indywidualnymi historiami służących oraz ludzi, którzy z ich pomocy korzystali (tu przewijają się i bardziej znane nazwiska, jak chociażby Gombrowicz) – całość dała kompleksowy obraz sytuacji polskich służących do wszystkiego, głównie w pierwszej połowie XX wieku.
Przyznam, że nie zdawałam sobie sprawy ze skali występowania służby w mieszczańskich domach w Polsce, jednak to, jak traktowano te kobiety (bo w ogromnej większości były to kobiety) niestety wcale mnie nie zaskoczyło. Ich życie było niezwykle ciężkie, często rezygnowały z założenia własnej rodziny, poświęcając cały czas i energię na rodzinę, w której służyły, a nierzadko spotykały się z wrogością lub choćby nieufnością. Polski sejm okresu międzywojennego niewiele zrobił dla tej grupy – jakby nie patrzeć – zawodowej i w tej formie przestała istnieć dopiero za PRL-u. Nie zabrakło tu także wątków religijnych (m.in. ciekawy aspekt polskich służących w żydowskich domach), a nawet kryminalnych. Czyta się tę książkę naprawdę świetnie i nie sposób nie podziwiać ogromu pracy, jaką Kuciel-Frydryszak włożyła w zebranie i usystematyzowanie materiałów stanowiących bazę Służących do wszystkiego. To naprawdę ciekawa i wartościowa lektura, może nie zachwyciła mnie aż tak bardzo jak Chłopki, wciąż jednak szczerze i mocno polecam 🙂

Przeczytane: 16.10.2026
Ocena: 8/10

Opublikowany w Reportaż

Ben Rawlence – Miasto cierni

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Miasto cierni. Największy obóz dla uchodźców
Autor: Ben Rawlence
Tytuł oryginału: City of Thorns
Tłumaczenie: Sergiusz Kowalski
Literatura: brytyjska
Wydawnictwo: Czarne

Bardzo dobry i ciekawy reportaż, który spełnił swoją funkcję – przybliżył nieznaną mi właściwie wcześniej tematykę funkcjonowania obozu dla uchodźców w kenijskim Dadaab, a także zachęcił do dalszego zgłębiania tego tematu. Było to zresztą konieczne, bo Miasto cierni wydano na początku 2016 roku, więc i tak byłam ciekawa tego, co działo się z obozem w kolejnych dziesięciu latach. Dadaab powstał na początku lat dziewięćdziesiątych i stał się schronieniem głównie dla Somalijczyków – do granicy z Somalią jest stąd zaledwie ok. 100 km. Rawlence przez lata odwiedzał obóz, rozmawiał zarówno z uchodźcami, jak i pracownikami humanitarnymi, analizował sytuację polityczną w Somalii i Kenii, a także reakcje społeczności międzynarodowej na klęski głodu i wojnę domową w Somalii. Autor ciekawie pokazuje, jak bardzo zmieniło się życie w obozie od wybuchu wojny w Syrii, gdy uwaga organizacji charytatywnych przeniosła się na nowy konflikt. Przyznam bez bicia – o Dadaab nie wiedziałam właściwie nic i ciekawie było czytać o funkcjonowaniu takiego obozu od środka, nawet jeśli liczący ok. 400 tysięcy mieszkańców obóz nie może już liczyć na wcale niezaszczytne miano największego na świecie (tutaj internet podpowiada raczej Kutupalong w Bangladeszu). Rawlence skupia się tu na tragediach i sposobach na przeżycie indywidualnych ludzi, ale łatwo można przenieść ich przeżycia i odczucia na ogół uchodźców w obozie.
Spodobał mi się styl autora i dobrze mi się Miasto cierni czytało, choć pojawiały się czasem drobne zgrzyty, bo Rawlence nie zawsze radził sobie z ukrywaniem własnych komentarzy i opinii – nie lubię tego w reportażach, dajmy czytelnikom dojść do własnych wniosków. Nie obraziłabym się też, gdyby jeszcze bardziej rozwinąć wątki polityczno-historyczne, zwłaszcza dotyczące samej Somalii, bo momentami miałam wrażenie, że więcej tu Kenii niż Somalii, jeśli chodzi o politykę. Mimo tych uwag, uważam, że Miasto cierni to ciekawa i wartościowa lektura i nawet w dziesięć lat po premierze dobrze się ten reportaż czyta, nie czuję, żeby cokolwiek tu straciło na aktualności z upływem czasu.

Przeczytane: 14.10.2026
Ocena: 8/10

Opublikowany w Reportaż

Philip Gourevitch – Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Pragniemy zawiadomić, że jutro zostaniemy zabici wraz z rodzinami
Autor: Philip Gourevitch
Tytuł oryginału: We wish to inform you that tomorrow we will be killed with our families. Stories from Rwanda
Tłumaczenie: Adrian Stachowski
Literatura: amerykańska
Wydawnictwo: Filia

Nie jest to mój pierwszy reportaż o Rwandzie – czytałam już Tochmana i Hatzfelda, ale od tamtych lektur upłynęło już wiele lat i dobrze było sobie odświeżyć informacje. Sięgając po Pragniemy zawiadomić…, warto mieć jednak świadomość, że książka ta powstała w latach dziewięćdziesiątych, gdy większość czytelników miała ludobójstwo w Rwandzie na świeżo w pamięci, a i media pewnie od czasu do czasu o nim przypominały. Dziś, po upływie ponad trzydziestu lat, trudno kojarzyć wszystko dokładnie – w tym sytuację polityczną w regionie i nazwiska afrykańskich polityków i przywódców wojskowych z tamtych lat, co może nieco utrudniać odbiór reportażu. Dlatego nie jest to najlepsza książka na pierwsze spotkanie z Rwandą z 1994 roku, jednak dla tych, co mają już jakąś wiedzę w temacie, jest to naprawdę świetne jego rozszerzenie. Gourevitch podróżował wielokrotnie do Rwandy tuż po ludobójstwie, a także odwiedzał obozy dla uchodźców Hutu w sąsiednich krajach. I w gruncie rzeczy jego książka jest mniej o samym 1994 roku – choć naturalnie dostaniemy tu analizę wcześniejszej sytuacji politycznej oraz podsumowanie najważniejszych wydarzeń – a bardziej o jego konsekwencjach. Autor skupia się też bardzo mocno na społeczności międzynarodowej, jak świat zawiódł Rwandę w chwili największej potrzeby, a potem jeszcze wspierał morderców ukrytych w obozach za granicą.
Jak na tak ciężki temat Gourevitch napisał zaskakująco przystępną książkę. Bardzo pobieżnie opisał okrucieństwa ludobójstwa, co powinno przypaść do gustu tym, którzy nie lubią czytać o szczegółach masakry – wciąż jednak dostajemy tu kilka przykładowych obrazów, w zupełności wystarczających mojej wyobraźni. Pragniemy zawiadomić… trafia też do mnie językowo, choć nie jest to jakoś szczególnie wybitna lektura pod tym względem – ot, po prostu dobrze i szybko mi się ją czytało. Na początku nieco chaotyczna, szybko wpada w rytm chronologicznych wydarzeń i już później całkiem nieźle się go trzyma w ciekawy sposób łącząc historię ofiar, morderców, próby budowania nowej rwandyjskiej polityki oraz reakcje społeczności międzynarodowej. To była dobra i wartościowa lektura, po której naszła mnie ochota, by sobie odświeżyć reportaże Tochmana i Hatzfelda.

Przeczytane: 29.09.2026
Ocena: 8/10

Opublikowany w Literatura piękna

Mikita Franko – Dni naszego życia

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Dni naszego życia
Autor: Mikita Franko
Tytuł oryginału: Дни нашей жизни
Tłumaczenie: Joanna Krystyna Radosz
Literatura: kazachska / rosyjska
Wydawnictwo: dziwny pomysł

Na lekturę Dni naszego życia Franko miałam ochotę już od jakiegoś czasu i wreszcie się za nią zabrałam 🙂 . Autor początkowo opisywał swoje dzieciństwo i dorastanie na blogu, a gdy ten zaczął cieszyć się sporą popularnością, w oparciu o niego powstała cała powieść. Warto zaznaczyć, że choć książka bazuje na doświadczeniach autora, a główny bohater nosi jego imię, nie są to jednak dokładnie wspomnienia Franko – jego życie miesza się tu z fikcją literacką. Nie da się jednak ukryć, że mały Miki nie miał łatwego dzieciństwa. Ojca nie poznał, matka zmarła, gdy był bardzo mały, a chłopiec trafił pod opiekę jej brata. Wujek Sława okazał się być przyjaznym chłopcu artystą, był jednak pewien problem… Sława był gejem, mieszkał ze swoim partnerem, Lwem, a wszystko to działo się w jakby nie patrzeć mocno homofobicznej Rosji. Miki z czasem nauczył się nazywać obu mężczyzn tatą i przywiązał się do swojej tęczowej rodziny, jednak z wieloma aspektami ciężko mu było sobie pogodzić. Niemożność zapraszania znajomych do domu bez zapowiedzi i kłamanie otoczeniu, z kim mieszka, to tylko część kwestii, które sprawiają, że chłopiec robi się coraz bardziej zamknięty w sobie i czuje, że odstaje od otoczenia.
Przyznam, że nie jestem fanką książek pisanych z perspektywy dziecka, zazwyczaj irytuje mnie prostota tekstu i niedojrzałość bohatera. W Dniach naszego życia zaskakująco mi to niezbyt przeszkadzało – owszem, książka była napisana prostym językiem, ale bardzo pasowało mi to do Mikiego. No i chłopiec był zaskakująco dojrzały jak na swój wiek, a zarazem nie były mu obce typowo dziecięce zagrywki i myśli. Ku mojemu zaskoczeniu mniej przypadły mi do gustu późniejsze rozdziały, gdy bohater był w okresie dojrzewania, buzowały w nim hormony i agresja – łatwiej było mi się jakoś wczuć w emocje dziecka niż nastolatka. Mimo wszystko uważam, że Franko dobrze oddał tę mieszankę emocji targającą bohaterem.
Myślę, że jest to ciekawa i wartościowa lektura, fajnie oddaje trudności wychowywania się w tęczowej rodzinie w Rosji, a zarazem przełamuje sporo stereotypów. Nie zachwyciła mnie aż tak, jak się tego spodziewałam – może bardziej by do mnie trafiły wspomnienia z dzieciństwa z punktu widzenia osoby dorosłej, kto wie – ale wciągnęłam się w tę powieść i bardzo się cieszę, że ją przeczytałam. I z chęcią sięgnę po kontynuację, jeśli zostanie kiedyś przetłumaczona na język polski 🙂

Przeczytane: 28.09.2026
Ocena: 7/10

Opublikowany w Literatura piękna

Jakub Małecki – Obiekty głębokiego nieba

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Obiekty głębokiego nieba
Autor: Jakub Małecki
Literatura: polska
Wydawnictwo: Sine Qua Non

Naprawdę polubiłam twórczość Małeckiego i choć Obiekty głębokiego nieba nie znajdą się wśród moich ulubionych książek, to była to fajna, przyjemna i wciągająca lektura. Autor pisze tak, że nawet o ludzkich problemach czyta się dość lekko, a jego bohaterowie wydają się żywi i prawdziwi. Tutaj taką postacią był główny bohater, Janek – nie do końca za to trafiła do mnie postać jego żony, Igi, i w ogóle cała ta ich relacja… Małżeństwo poznajemy w dość dziwnym momencie, bo po latach bycia razem dość spontanicznie angażują się w relację swingerską z parą nowych znajomych. Przyznam, że czytałam te pierwsze rozdziały i jakoś nie pasowały mi do twórczości Małeckiego, zastanawiałam się, w którą stronę to zmierza. Oczywiście, jak się można było spodziewać, otwarcie związku sporo namieszało w obu małżeństwach. Jednak szybko okazało się, że to nie relacja Janek – Iga jest tą najważniejszą i najciekawszą w książce. Zdecydowanie bardziej przypadła mi do gustu historia życia i choroby ojca głównego bohatera, oraz to pogłębianie się relacji dwóch mężczyzn, gdy pojawia się świadomość, że ojciec jednak powoli odchodzi… Wciągnęła mnie ta opowieść, a choć jej zakończenie niezbyt do mnie trafiło, tak samo jak przeskoki czasowe w ostatnich rozdziałach, to całość przeczytałam naprawdę szybko, a lektura świetnie sprawdziła się jako przerywnik od trudniejszej literatury faktu :). No i nie da się zaprzeczyć, że wątki ze świniami i lisem dość ciekawie urozmaicają historię ;).

Przeczytane: 21.09.2026
Ocena: 7/10

Opublikowany w Historia

Zeinab Badawi – Afrykańska historia Afryki

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Afrykańska historia Afryki. Od narodzin człowieka do niepodległych państw
Autorka: Zeinab Badawi
Tytuł oryginału: An African History of Africa
Tłumaczenie: Agnieszka Sobolewska
Literatura: brytyjska
Wydawnictwo: HI:STORY

Z jaką ciekawością sięgałam po tę książkę i jak rozczarowana się czułam po lekturze, to aż brak mi słów… Napiszę więc recenzję 😉 . Choć interesuję się historią nie od dziś, musiałam przyznać, że niewiele wiedziałam o afrykańskiej historii. Poza Egiptem, bo tu akurat czytam całkiem sporo. Możliwość spojrzenia na historię kontynentu nie przez pryzmat kolonistów (choć autorka w sumie wychowała i wykształciła się w Wielkiej Brytanii i da się to odczuć) wydawała mi się czymś naprawdę fascynującym, szybko jednak sporo rzeczy zaczęło mi zgrzytać.
Badawi nie jest historyczką, tylko dziennikarką, co samo w sobie nie znaczy, że nie potrafiłaby napisać dobrej książki historycznej, ale… Wymagałoby to ogromnego researchu i przebrnięcia przez mnóstwo materiałów, bo Afryka jest ogromnym i niesamowicie różnorodnym kontynentem. Tymczasem autorka podeszła do swojej książki jak do innych dziennikarskich tematów – jeździła po Afryce i rozmawiała z różnymi ludźmi o historii, a na podstawie ich opowieści tworzyła kolejne rozdziały. I żeby to chociaż byli historycy! Czasem to był pracownik muzeum, innym razem pastor, polityk, brat wnuka kuzyna jakiejś ważnej osobistości sprzed lat… Sama zaś Badawi otwarcie pisała, że pojechała do X, by dowiedzieć się czegoś o historii tego miejsca od osoby Y. Jest to dla mnie najbardziej abstrakcyjny sposób zbierania materiałów do książki historycznej, jaki można sobie wyobrazić… Oczywiście w takim materiale nie brakuje osobistych opinii autorki i jej rozmówców w ilościach zdecydowanie niepasujących do książki naukowej. Do tego śmiem wątpić, czy autorka zawsze weryfikowała to, co mówią jej rozmówcy. Afrykańska historia Afryki zaczyna się od rozdziału o Egipcie, o którym jakąś wiedzę tu posiadam i szybko zaczęłam ją kwestionować w zetknięciu z faktami Badawi. Przedstawianie nierozstrzygniętej bitwy pod Kadesz jako egipskiego zwycięstwa czy mówienie o tym, że wiemy na pewno, ile było dynastii, gdy egiptolodzy mają tu różne zdania i różnie liczą. A to tylko przykład, różnych mniejszych i większych nieścisłości wpadło mi w oko więcej, szybko więc zaczęłam się zastanawiać, na ile wiarygodne są informacje z kolejnych rozdziałów, gdzie źródłem autorki był na przykład lokalny ksiądz… Nie umiałam podchodzić do Afrykańskiej historii Afryki jako lektury popularnonaukowej, a przecież do tego aspirowała. Sama autorka pytała na początku, ilu afrykańskich władców byśmy byli w stanie wymienić, ale jeśli jej celem było sprawienie, że po lekturze będę rzucała imionami i nazwiskami, to tym bardzo jej to nie wyszło. Jak na trochę ponad 500 stronach zmieścić historię całego kontynentu inaczej, niż streszczając wszystko maksymalnie? Ja miałam poczucie, jakbym czytała napisany luźnym językiem podręcznik do historii, gdzie bohaterowie zmieniali się co akapit, a większość ważnych wydarzeń była opisana jednym czy dwoma zdaniami. Dodając do tego dość trudne z naszego punktu widzenia nazwiska, nie ma szans, by coś bardziej utkwiło w pamięci.
Szczerze myślę, że Afrykańska historia Afryki miała spory potencjał, który autorka mocno zaprzepaściła. Owszem, zaserwowała tu sporo ciekawostek, których szukałam potem w internecie, by dowiedzieć się czegoś więcej. Parę miejsc – jak kościoły skalne w Lalibeli – dodałam na swoją listę miejsc, które chcę koniecznie odwiedzić, więc pod tym względem cieszę się, że po tę lekturę sięgnęłam. Całościowo mam jednak poczucie, że to był za duży temat jak na jedną książkę. I o ile rozumiem, że o wielu dawnych cywilizacjach nie mamy zbyt dużo informacji, więc te rozdziały siłą rzeczy musiały być krótsze, to jednak zdecydowanie zbyt ogólnikowo Badawi potraktowała też XX wiek, który Afryce przyniósł ogromne zmiany. Mam po tej lekturze ogromny niedosyt.

Przeczytane: 18.09.2026
Ocena: 5/10

Opublikowany w Biografie i wspomnienia, Ciekawostki podróżnicze

Anna Kalinowska – Uciec w Himalaje

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Uciec w Himalaje, czyli PRL, dewizy i marzenie o wolności
Autorka: Anna Kalinowska
Literatura: polska
Wydawnictwo: Bellona

Niestety, dołączam tu do grona rozczarowanych tą książką i spodziewających się czegoś kompletnie innego po tej lekturze. Myślałam, że będzie to coś na kształt reportażu opowiadającego o tym, jak za PRL-u Polacy kombinowali z wyjazdami zagranicznymi, przewozili różne produkty na handel i dzięki temu zdobywali tak im potrzebne dewizy. Temat nie był mi całkowicie obcy, bo sporo czytałam o polskim himalaizmie z tamtych czasów, a wyprawy górskie z takiego handlu wtedy wręcz słynęły. Myślałam, że Kalinowska opowie tu szerzej o tym procederze, zwłaszcza że tytuł związany z Himalajami też przywodził mi na myśl przygody polskich wspinaczy. Ale niestety…
Autorka była sama jedną z tych osób, którym udawało się dołączać do różnych wypraw pseudo-naukowych, których głównym celem był właśnie taki handel, a jak przy okazji udało się zobaczyć trochę świata, to miło. W Uciec w Himalaje Kalinowska skupia się tylko na swoich wspomnieniach, czasem przeplatając je pijackimi opowieściami współpasażerki samolotu czy wspomnieniami z Powstania Warszawskiego innej towarzyszki podróży… Historie związane z trudami zdobycia paszportu i ogarnianiem handlowania toną w masie jej innych opowieści, tu o zwiedzaniu, tu o kontaktach z miejscowymi, tu o jakimś flircie, tam jeszcze o spotkaniu ze znajomymi… Owszem, czyta się to lekko, jakby autorka usiadła z nami na piwie i snuła swoją opowieść, ale było to coś kompletnie innego od tego, czego się tu spodziewałam. Do tego w wielu momentach kompletnie mnie nieintersującego, bo co mnie obchodzi, że się zgubiła po ciemku wracając do domku na plaży czy że złapała ją ulewa tropikalna na ulicy… I ten jej styl opowiadania, choć lekki, to pełen przedziwnych zwrotów i porównań – całość sprawiała, że nie potrafiłam odbierać autorki z jakąkolwiek sympatią. Jeśli ktoś sięga po tę książkę, by poczytać sobie prywatne anegdotki podróżnicze z czasów PRL-u i nie przeszkadza mu język, jakim Uciec w Himalaje zostało napisane, jestem w stanie sobie wyobrazić, że może potraktować lekturę jako lekką i niewymagającą rozrywkę. Dla mnie była to książka po prostu przeciętna, która na pewno nie zostanie ze mną na dłużej.

Przeczytane: 16.09.2026
Ocena: 5/10

Opublikowany w Literatura piękna

David Diop – Bratnia dusza

Opublikowany Autor Gabi
Tytuł: Bratnia dusza
Autor: David Diop
Tytuł oryginału: Frère d’âme
Tłumaczenie: Jacek Giszczak
Literatura: francuska
Wydawnictwo: Cyranka

Na początku miałam pewien problem z tą książką – najpierw mnie zaciekawiła, potem zaczęła męczyć, by w pewnym momencie znów mnie wciągnąć. A to wszystko na zaledwie 144 stronach, przez które przebrnęłam przez trochę ponad godzinę, więc nie da się zaprzeczyć, że Diop zaserwował tu czytelnikom swoisty roller coaster. Głównym bohaterem i narratorem Bratniej duszy jest Alfa, młody Senegalczyk, którego poznajemy na froncie I wojny światowej, gdy żegna umierającego na polu bitwy przyjaciela. Umierającego w męczarniach i błagającego, by skrócił jego cierpienia, na co Alfa nie może się zdecydować. Rośnie w nim jednak pragnienie zemsty, zadania podobnych cierpień wrogowi – ta zemsta początkowo budzi podziw, a potem przerażenie w innych żołnierzach. Zatem taki wstęp do powieści, choć dość okrutny, ale też świetnie oddający brutalność wojny, całkiem mocno mnie wciągnął. Jednak Bratnia dusza to tok myśli Alfy – myśli chaotycznych i pełnych różnych powtórzeń, które, choć ciekawe, to jednak zaczęły mnie w pewnym momencie męczyć. Na szczęście potem bohater zaczął wspominać swoje życie sprzed wojny, tragiczny los swojej matki i muszę przyznać, że te fragmenty na nowo mnie wciągnęły. Dość też zaskoczyło mnie zakończenie, nieco się w nim pogubiłam i aż z ciekawością czytałam potem jego interpretacje zamieszczone w internecie przez innych czytelników. Nie będę tu spojlerować, ale myślę, że Diop poprowadził tę końcówkę w całkiem interesującym kierunku i za te końcowe rozdziały postanowiłam jednak podnieść trochę ocenę obniżoną wcześniej męczącym strumieniem świadomości Alfy. To była ciekawa lektura, zdecydowanie wolę czytać o takim realistycznym obrazie wojny niż tym wyidealizowanym, tak często przedstawianym w książkach – zwłaszcza że nie miałam dotąd okazji zapoznać się ze spojrzeniem na I wojnę przez afrykańskich żołnierzy armii francuskiej…

Przeczytane: 15.09.2026
Ocena: 7/10