Tag: australijska

Przeczytałam tę książkę na spotkanie DKK i właściwie nadal nie wiem, co przeczytałam. A sama na Księgę łabędzi głosowałam, bo mocno zaciekawił mnie opis. Miała to być powieść, której akcja rozgrywa się w gdzieś w przyszłości, w Australii, którą mocno dotknęły zmiany klimatyczne. Bohaterami mieli być Aborygeni mieszkający na zniszczonym, wyznaczonym ich przez władze terenie – dziewczyna, która w wyniku tragedii z przeszłości nie mówi, i chłopak, który zostanie pierwszym rdzennym prezydentem Australii. No kurczę, przecież to naprawdę brzmi ciekawie! Tu jest taki potencjał na fajną historię, ciekawe tło polityczne i kulturowe, a do tego dużo poruszających wątków… A tyle rzeczy tu poszło nie tak, że nie wiem, od czego zacząć 😉 .
Zacznę więc od stylu, który może się niektórym podobać, ale w mój gust kompletnie nie trafił. W powieściach lubię wartką akcję, wyrazistych bohaterów z dobrze nakreślonym rozwojem postaci i dobrze zaprojektowany świat przedstawiony. Gdy to dostanę, jestem w stanie przeboleć nawet słabszy język i styl. Kompletnie za to do mnie nie trafiają książki w stylu chociażby Marqueza. To, co zaserwowała Wright w Księdze łabędzi to właśnie to, czego w literaturze nie lubię i nie potrafię docenić. Pierwsze 30% nie wiedziałam, co czytam, męczyłam się, brnąc przez kolejne strony. Tam nie było akcji, bohaterowie i świat przedstawiony tworzyli rozmyte coś, czego nie umiem określić. Potem dopiero pojawiła się jakaś akcja, zaczęłam się trochę wciągać w opowieść, przeskakując nad licznymi dziwnymi fragmentami, by ostatnie 20% znów było czymś kaleczącym mój mózg 😉 . Może i są tu nawiązania do mitologii aborygeńskiej, może dla kogoś z tej kultury część rzeczy, które mnie męczą, to akurat jakieś dodatkowe smaczki… Nie wiem, przypisów kontekstowych zabrakło. Katastrofa klimatyczna jest tu bardzo odległym tłem dla historii, wyraźniej widocznym dopiero w końcówce, ale wtedy tak skumulowanym, że też mnie to męczyło. I te łabędzie… Liczyłam na to, że Aborygeni je w końcu upolują i zjedzą, problem solved.
To zdecydowanie nie była książka dla mnie i czuję się poniekąd oszukana opisem, który w ogóle mi nie zasugerował, że to nie będzie powieść rzeczywista, że ten świat realny będzie się tu zlewał z różnymi widziadłami i jakąś dziwną opowieścią. Na plus jest tutaj całkiem nieźle trafiony humor w wielu scenach, no i w miarę wciągająca akcja w tych środkowych kilkudziesięciu procentach. Ale wciąż mnie boli zmarnowany potencjał opowieści.

Przeczytane: 24.04.2026
Ocena: 4/10

Choć zazwyczaj nie czytam takich powieści, to jednak Wszystko, co ukrywamy mnie zaciekawiło, a potem dość szybko wciągnęło. I może nie jest to jedna z najlepszych lektur, jakie przeczytałam w tym roku, to jednak myślę, że jest to bardzo dobra powieść, całkiem zaskakująca w zwrotach akcji. Narracja prowadzona jest z punktu widzenia najpierw dwóch, a potem trzech kobiet z jednej rodziny: Grace, która dzieli się swoimi przeżyciami w formie zapisków, jej córki Beth, z czasem dochodzą też wspomnienia Maryanne, starszej siostry Grace. Główną bohaterką wydaje się jednak Beth, na którą w krótkim czasie spadają dwie tragedie: choroba i śmierć ojca oraz ciężka depresja poporodowa sprawiająca, że kobieta kompletnie nie odnajduje się w wymarzonym macierzyństwie. Pomóc próbują jej mąż z rodziną oraz trójka rodzeństwa, punktem przełomowym okazuje się jednak odkrycie dawnych zapisków matki. Kobieta ponoć zginęła w wypadku samochodowym, jednak notatki wskazują na to, że i jej nieobca była ciężka depresja po kilku porodach. Beth i rodzeństwo stają przed pytaniem, co właściwie wiedzą o własnej matce i jej śmierci…?
Dla mnie Wszystko, co ukrywamy rozkręcało się dość powoli, a Beth jako główna narratorka nieco mnie irytowała. Jednak gdy coraz więcej mrocznych szczegółów wychodziło na jaw, gdy depresja coraz ciężej odbijała się na matce i córce, a przede wszystkim kiedy do akcji wkroczyła też Maryanne… Rozkręciło się 😉 . To właśnie starsza siostra Grace stała się moją ulubioną postacią w tej książce – obserwując życie bliskich sobie kobiet, Maryanne już w latach 50-tych postanowiła, że nie podporządkuje się mężczyźnie, nie wyjdzie za mąż i nie urodzi mu dzieci. Zrobi za to karierę naukową i będzie walczyła o to, by kobiety same decydowały o swoim życiu. I choć nie wszystko było takie proste i oczywiste, jak jej się wydawało, często zderzała się z rzeczywistością tamtych czasów, to rozwój tej postaci trafił do mnie najbardziej.
W pewnym momencie akcja spowolniła, a jej zwroty stały się przewidywalne, więc końcówka powieści niczym mnie nie zaskoczyła – domknęła jednak rozpoczęte wątki. Mimo to dobrze mi się czytało książkę Rimmer i zaskoczeniem dla mnie było, że depresja poporodowa może być dziedziczna – z ciekawością więcej doczytam w tym temacie. Książka porusza wiele trudnych tematów, w tym też prawa i rolę kobiet oraz kwestię kontroli płodności i planowania rodziny, jednak to depresja poporodowa wydaje mi się tu problemem nadrzędnym. Muszę jednak przyznać, że autorce udało się zgrabnie wpleść trudną tematykę, przedstawiając przez swoich bohaterów różne punkty widzenia – spodobało mi się też, jak pod wpływem czasu i własnych doświadczeń bohaterowie ewoluowali, nie trzymali się twardo dawnych opinii. Wszystko, co ukrywamy nie jest może najlżejszą powieścią, ale warto po nią sięgnąć.

Przeczytane: 05.10.2024
Ocena: 7/10