Strona po stronie

To moje drugie spotkanie z powieściami historycznymi Macieja Hena i choć może nie jest to klasyka gatunku, to muszę przyznać, że książki trzymają poziom i czyta się je bardzo dobrze. Segretario opowiada o życiu Filipa Kallimacha, XV-wiecznego poety włoskiego, który wiele lat spędził w Krakowie, będąc m.in. doradcą króla Jana Olbrachta. Wydarzenia czytelnik poznaje z punktu widzenia Georga Starkfausta, sekretarza Kallimacha, który tak naprawdę jest… kobietą. Niemiecką dziewczyną, która chciała wyrwać się z domu i rozpocząć edukację, czego nie mogła robić w tamtych czasach pod własnym imieniem. Przebrała się więc za mężczyznę, przeprowadziła do Krakowa, rozpoczęła studia na Akademii, jednocześnie pracując jako sekretarz poety i mieszkając w jego domu. Narratorka pisze listy do swojej przyjaciółki z dzieciństwa, opowiadając w nich najpierw o swojej podróży do Polski, o średniowiecznym Krakowie, o nauce i o tym, jak ciężko jej się ukrywać – przyznam, że takie ciekawostki z życia kobiety udającej mężczyznę były dla mnie prawdziwym smaczkiem i bardzo urozmaiciły lekturę.
Trochę mniej trafił do mnie sam Filip Kallimach, choć sporo się o nim dowiedziałam z powieści Hena. Jednak, jako że konstrukcja powieści jest, jaka jest, tzn. historię poety poznajemy z ust jego sekretarza zdającego relację swojej przyjaciółce, jest ta historia mocno wyrywkowa i często nieułożona chronologicznie. O niektórych faktach narratorka dowiaduje się wcześniej, a szczegóły poznaje wiele miesięcy później, o niektórych rzeczach nie dane się jej nigdy dowiedzieć. Trochę ta wyrywkowość mnie na początku męczyła, zwłaszcza że przeplatała się z opowiadaniami dziewczyny o jej własnym życiu, jej wspomnieniami, różnymi wątkami związanymi z bieżącymi problemami Kallimacha… Nie jestem fanką skakania po tematach i po różnych okresach, więc psuło mi to trochę odbiór lektury. Z drugiej jednak strony podobało mi się, że opowieść toczy się w formie listów, więc chyba nie mogłam uniknąć takiej a nie innej mieszanki tematów 🙂 . Książkę uznaję jednak za bardzo fajną i polecam fanom powieści historycznych.

Przeczytane: 5.12.2023
Ocena: 7/10

Dutka w swojej powieści zabiera czytelników do imperium rzymskiego z IV wieku, które poznajemy wraz z przygodami słynnego historyka, Ammana Marcellinusa. Lubię powieści historyczne, nie kojarzę, bym czytała jakąś związaną z wydarzeniami z tego okresu, więc z ciekawością sięgnęłam po Apostatę. Im dłużej czytałam, tym bardziej nie wiedziałam, o czym właściwie jest ta książka. Najprościej chyba powiedzieć, że właśnie o życiu Marcellinusa – Dutka mocno rozwinął wątki, których z racji upływu czasu już znać nie możemy, więc autor mógł popuścić wodze fantazji. Jednak bardzo długie fragmenty życia bohatera zostały całkowicie pominięte, co pozostawiło we mnie poczucie wybrakowanej lektury. Nie jest to też książka o tytułowym Apostacie, bo cesarz Julian, który nosił ten przydomek, i jego rządy to tylko krótki fragment powieści. Również ciężko powiedzieć, że to książka o imperium tamtych czasów, bo znów, wiele wydarzeń zostało ledwo wspomnianych. Dutka skupia się na tym, jak potężne cesarstwo odchodzi od dawnej kultury i bogów na rzecz chrześcijaństwa – w sposób brutalny, często niezorganizowany i bezmyślny. Rozwijająca się i mocno podzielona w tamtych czasach religia jawi się jako coś kompletnie odpychającego, niedorastającego do pięt starożytnym kulturom, ale też potężnego mocą cesarskich wyznawców. Te wątki dyskusji filozoficzno-religijnych na początku mocno mnie wciągały, z czasem zrobiły się jednak trochę zbyt powtarzalne. Akcja w Apostacie toczy się wartko, często pozostawiając wręcz niedosyt, że wiele wydarzeń można byłoby opisać dokładniej. W efekcie jest to książka całkiem przyjemna w lekturze, choć niezachwycająca i obawiam się, że dość szybko jej treść umknie mi z pamięci.

Przeczytane: 27.11.2023
Ocena: 6/10