Strona po stronie

Seria Na F/Aktach z powieściami opartymi o prawdziwe zbrodnie wciągnęła mnie jakiś czas temu. Bestia Omilianowicz i Inna dusza Orbitowskiego wywarły na mnie ogromne wrażenie, więc z ciekawością sięgnęłam też po zbierającego nieco niższe oceny Preparatora. I faktycznie książka Klimki- Dobrzanieckiego nie wciągnęła mnie aż tak jak dwie wcześniejsze, ale nadal czytało mi się ją bardzo dobrze. Może problemem dla mnie było, że nie sprawdziłam wcześniej, o czym w ogóle jest Preparator – tytuł wskazuje jedynie na zawód zbrodniarza, ale to niewiele wyjaśnia przecież. Nie wiedziałam, o jakiej zbrodni opowiada autor i dziwiło mnie, że czytałam i wciąż nic nie wiedziałam. Czytnik pokazywał 10, 20, 30% lektury, a ja dalej nie wiedziałam, o co chodzi. Gryzło mnie to trochę, choć czytało mi się nieźle – cała powieść to narracja pierwszoosobowa, bohater wspomina swoje życie w rozmowie z przedstawicielem władzy. W kolejności nie zawsze chronologicznej, co jednak nieszczególnie przeszkadza, poznajemy dzieciństwo, wczesną dorosłość, pierwsze doświadczenia zawodowe i seksualne bohatera. Szybko dostrzegłam, że wiódł on ciężkie i trudne życie, które w pewnym momencie musiało doprowadzić do wybuchu. Im dalej w książkę, tym bardziej jasnym się stawało, kto może się stać potencjalną ofiarą – i zakończenie okazało się tu przewidywalne, dające w końcu odpowiedź na pytanie o zbrodnię. Zanim jednak do tego doszło, było całkiem sporo wątków osobistych, seksualnych, ukazujących bohatera i jego bliskich z kompletnie innej strony – niektóre fragmenty pełne czarnego humoru wywoływały uśmiech na mojej twarzy, inne wątki wprawiały mnie wręcz w zdumienie co ja w ogóle czytam…?. A jednak po przemęczeniu początku Preparatora czytało mi się świetnie, historia wciągająca, bardzo fajnie przedstawiony tok myślenia i zarys psychologiczny głównego bohatera. Jak już wspomniałam, nie jest to może najlepsza książka z serii, ale utrzymująca jej wysoki poziom 🙂 .

Przeczytane: 16.12.2023
Ocena: 7/10

Twórczość Grabowskiej polubiłam, odkąd miałam okazję przeczytać cykl Stulecie Winnych. Najważniejsze to przeżyć nie jest więc moja pierwszą książką tej autorki, ale zdecydowanie ulubioną. Po pierwsze, zauważalne jest, że Grabowska rozwinęła się językowo i stylistycznie, jej nowsze książki czyta się zdecydowanie lepiej niż Stulecie… Jednak w tej lekturze bardzo podeszły mi czasy, w których dzieje się akcja. Powstanie Warszawskie upadło, Sowieci wyzwalają Polskę, a dawni mieszkańcy powoli wracają do ruin stolicy. Pamiętam zwrot z książki 1945 Grzebałkowskiej: już nie wojna, jeszcze nie pokój i świetnie on mi pasuje do wydarzeń opisanych w Najważniejsze to przeżyć. Owszem, działania wojenne się skończyły, ocaleli wracają do Warszawy, odnajdują swoich bliskich – tych, którym udało się przeżyć. Ale wszystkiego brakuje, cały dobytek został zniszczony, w rozpadających się kamienicach mieszkają dzicy lokatorzy, ludzie są zniszczeni psychicznie doświadczeniami ostatnich lat, właściwie każdy z nich kogoś stracił w tej wojnie.
Opowieść poznajemy z punktu widzenia rodziny Pataczków. Spodobało mi się takie przeplatanie historii opowiadanych przez różnych członków rodziny – różny wiek, różne doświadczenia sprawiają, że odbiór poszczególnych sytuacji też jest inny. Ojciec przed wojną był wziętym chirurgiem, teraz – gdy lekarzy brakuje – jest doktorem od wszystkiego. Każda jego opowieść związana jest z kolejnym przyjmowanym pacjentem, który wywołuje u niego różne myśli i wspomnienia. Matka była nauczycielką polskiego, teraz załapała się do gazety, dla której pisze o ocalałych mieszkańcach Warszawy. Rozmowy z nimi uzmysławiają jej, że przeżyć to jednak nie wszystko. W rodzinie są też dwie córki. Starsza, Tereska, nie może pogodzić się z tym, że nie brała udziału w powstaniu i walczy o dawną miłość – tę historię poznajemy z jej pamiętnika, pełną młodzieńczej egzaltacji. Najmłodsza w rodzinie jest Mirka, która widziała i zrozumiała już więcej, niż powinno widzieć i rozumieć dziecko w jej wieku.
Cała historia wciąga i fascynuje, dzięki wieloosobowej narracji czytelnik widzi, jak różne problemy poruszały ocalonych – nawet z tej samej rodziny. Książkę czytało mi się świetnie, aż żal, że tak szybko przyszła kolej na zakończenie. Spodobało mi się, nie spodziewałam się takiej końcówki, choć może nieco za szybko rozwiązało się w taki a nie inny sposób wiele wątków i historii. Mimo to Najważniejsze to przeżyć bardzo polecam – to najlepsza z przeczytanych dotąd przeze mnie książek Grabowskiej.

Przeczytane: 11.12.2023
Ocena: 8/10