Strona po stronie

Powiedziałabym, że Chiny bez makijażu to świetne uzupełnienie Chińskiego obwarzanka Lubiny, gdyby nie to, że reportaż Jacoby’ego jest starszy. Bądź co bądź te dwie książki w świetny sposób przybliżyły mi obraz współczesnych Chin i czytało się je bardzo dobrze 🙂 .
Marcin Jacoby to jeden z najbardziej znanych polskich sinologów, tłumacz języka chińskiego i prawdziwy ekspert od Chin. W swój reportaż wplata może czasem trochę za dużo osobistych wątków czy wspomnień, z drugiej jednak strony pomagają one zobrazować sobie relacje Chińczyków z obcokrajowcami. Autor w Chinach bez makijażu porusza naprawdę wiele związanych z tym krajem tematów – od historii i kultury, przez relacje międzyludzkie (zarówno te romantyczne czy przyjacielskie, jak i biznesowe), sytuację polityczną, stosunki międzynarodowe, podejście do mniejszości narodowych, turystyki, no i ogromny skok gospodarczy kraju. Książka jest pełna ciekawostek, anegdotek, ale też twardych faktów – wszystko się świetnie ze sobą przeplata, sprawiając, że reportaż Jacoby’ego czyta się jednym tchem. Co ważne, autor potrafi spojrzeć na ten kraj w sposób obiektywny – widzi, co Chiny robią źle, ale nie atakuje ich jak zachodnie media, tylko stara się zrozumieć, skąd takie a nie inne działania, podkreślając też to, co w tym kraju działa naprawdę dobrze. Dzięki tej lekturze zrozumiałam, jak bardzo stereotypowo myślałam o Chinach pod wpływem naszych mediów, dużo się dowiedziałam i jeszcze więcej chciałabym się dowiedzieć – to chyba naprawdę oznacza, że w moim przypadków Chiny bez makijażu odniosły sukces 😉 . Jeśli Wasza wiedza o tym jednym z największych i najludniejszych państw świata też opierała się głównie o informacje medialne i turystyczne – bardzo polecam tę lekturę. Myślę, że w niejednym momencie Was zaskoczy 🙂 .

Przeczytane: 16.02.2024
Ocena: 8/10

Józefiak w swoim reportażu zebrał wiele kwestii niby oczywistych, ale dopiero wymienione w jednym miejscu jasno unaoczniają skalę problemu. Sama obserwuję drogi z punktu widzenia pasażerki lub pieszej i styl jazdy wielu kierowców po prostu mnie przeraża. Oczywiście nasłuchałam się w swoim otoczeniu wielu argumentów usprawiedliwiających jazdę nie do końca zgodną z przepisami – i nagle, czytając Wszyscy tak jeżdżą, zobaczyłam te wszystkie argumenty jeszcze raz. Tylko tym razem zestawione z twardymi statystykami oraz opisami wypadków, do jakich prowadzi jeżdżę szybko, ale bezpiecznie. Bo wbrew temu, w co chcieliby wierzyć niektórzy kierowcy, to nie alkohol zabija na drogach – takich wypadków jest ledwo kilka procent, a brak przyzwolenia społecznego na jazdę po pijaku jest z roku na rok coraz wyraźniejszy. To nie piesi chodzą jak popadnie – oni powodują też ledwo ułamek wypadków. W ogromnej większości wypadków na polskich drogach zabija prędkość. No i brak wyobraźni, bo choćby powtarzało się milion razy, szybko nigdy nie będzie bezpiecznie.
Widziałam, że niektórym przeszkadzało, że autor wyszedł z konkretną tezą i książkę pisał pod jej kątem. Jest to jednak założenie oparte na konkretnych badaniach i statystykach, a także na porównaniach do innych krajów. Narzekać na to, to jak narzekać na książkę o geologii, że autor opiera się na tezie, że Ziemia jest okrągła – możesz się z nim nie zgodzić, ale faktów to nie zmieni. Co mnie osobiście bardziej irytowało, to fakt, że negatywny stosunek Józefiaka do kierowców jest zbyt wyraźny, brakowało mi trochę więcej obiektywizmu. Z drugiej jednak strony w reportażu wypowiadały się osoby z tak skrajnymi poglądami – rodziny ofiar wypadków i ich sprawcy, policjanci i przedstawiciele władz miejskich, zawodowi kierowcy, piesi, rowerzyści, osoby korzystające z komunikacji miejskiej i takie, które nigdy nie zamieniłyby własnych czterech kółek na autobus czy tramwaj. W gruncie rzeczy reportaż porusza tak wiele różnych tematów związanych z bezpieczeństwem na drogach, że siłą rzeczy niektóre rozdziały musiały być trochę słabsze czy przegadane, a nawet nie do końca pasujące do tematu (jak choćby ten o Inpoście).
Wszyscy tak jeżdżą wywarło na mnie spore wrażenie – spodobał mi się różnorodny punkt widzenia (choć czasem drażniło mnie, gdy autor dostosowywał swój język do języka rozmówców i wulgaryzmy w reportażu to jednak nie moja bajka), dużo konkretnych danych i statystyk, przykłady sprawdzonych (i nie) rozwiązań z innych krajów. Naprawdę warto przeczytać, choć obawiam się, że do tych, co rzucają tekstami w stylu wszyscy tak jeżdżą czy zawsze tak jeżdżę i nigdy nie miałem poważnego wypadku ta treść może nie dotrzeć, oni wiedzą swoje. Szkoda tylko, że gdy nigdy zmienia się w pierwszy raz, dla kogoś może już być za późno.

Przeczytane: 11.02.2024
Ocena: 7/10

Całkiem ciekawy, choć zdecydowanie niewyczerpujący tematu reportaż o szeroko rozumianej branży pogrzebowej w Polsce. Szeroko rozumianej, bo Węglarz opowiada też trochę i o podejściu Polaków do śmierci, rozmów o niej, o hospicjach – generalnie o wszystkim, co w jakiś sposób związane jest z umieraniem. Temat dość interesujący, bo choć Polacy o śmierci rozmawiać nie lubią, to wbrew pozorom tajemnice branży pogrzebowej wydają się im całkiem interesujące 😉 . Sama z książki dowiedziałam się wielu fascynujących szczegółów, chociaż dla mnie akurat najbardziej interesujące były kwestie prawne – zwłaszcza to, że polskie prawo pogrzebowe nie zostało zmienione od kilkudziesięciu lat! Nie ma żadnych konkretnych przepisów dotyczących kremacji, ba, nie prowadzi się nawet statystyk ich dotyczących. Brakuje regulacji dotyczących działania zakładów pogrzebowych i taki zakład można prowadzić, nie mając nawet biura, a co tu mówić nawet o chłodni czy karawanie… No i nie istnieje żaden przepis mówiący o kradzieży zwłok, więc tak, zdarzają się firmy zajmujące się transportem zwłok, które nagle nie chcą ich wydać rodzinie bez okupu – i co zrobisz, jak nic nie zrobisz? Zaciekawił mnie też temat firm sprzątających mieszkania po śmierci – niewiele się o tym słyszy na co dzień. Oczywiście obok tylu ciekawostek trafimy tu też na bardziej powszednie tematy, niektóre wywiady przeprowadzone przez autorkę nieco mnie nudziły – no i trochę za dużo jej samej w tej książce, za czym nie przepadam. Myślę, że warto zapoznać się z tą lekturą, bo nawet jeśli człowiek zajmował się już organizacją pogrzebu bliskiej osoby, to zapewne będąc w żałobie niezbyt miał okazję skupić się na działaniu całej tej branży. A sporo ciekawego można się jednak o niej dowiedzieć… 😉

Przeczytane: 1.02.2024
Ocena: 6/10

Ojczyzna moralnie czysta to jedna z tych książek z potencjałem, co do których mam na start niemałe oczekiwania i która jednak tych oczekiwań całkowicie spełnić nie potrafi. A pomysł Żurawiecki miał niezły – opowiedzieć o tym, jak wirus HIV trafił do Polski, o pierwszych zachorowaniach, panice w społeczeństwie… Aż się trochę przypominały początki korony 😉 . Trudno było kontrolować powracających zza granicy (a wtedy przecież podróże zagraniczne nie były tak ogólnodostępne), nie dało się zmusić ludzi do testów, nie każdy chciał opowiadać o tym, co robił. Zwłaszcza, że trzeba było tu opowiadać o swoim życiu seksualnym, co nie widziało się szczególnie i tak już prześladowanym w Polsce homoseksualistom. Zatem, jak już wspomniałam, pomysł na książkę był ciekawy, ale nie wszystko podeszło mi z wykonaniem. Po pierwsze, Żurawiecki skupił się mocno na dwóch wątkach – początkach ruchów homoseksualnych w Polsce i akcji Hiacynt (o czym już sporo czytałam w Hiacyncie Ryzińskiego i powtórki mnie trochę męczyły) oraz na działalności Kotańskiego i reakcjach społeczeństwa. Oczywiście, tych tematów jest w książce więcej, ale miałam poczucie braku równowagi – nadmiernego rozwlekania niektórych wątków i bardzo pobieżnego opisywania innych. Nie da się tu zaprzeczyć, że ciężko o solidne materiały w temacie, w efekcie Ojczyzna moralnie czysta to reportaż krótki i w wielu kwestiach niepełny. Całkiem ciekawe wprowadzenie w temat, porządnie napisane, ale jednak liczyłam na więcej.

Przeczytane: 27.01.2024
Ocena: 6/10