Strona po stronie

Druga część serii Kinnunena podeszła mi zdecydowanie mniej niż pierwsza. Choć styl pozostał niezmieniony, nie podszedł mi już tak bardzo dobór bohaterów, irytowała też chronologia. W Czterech drogach dostaliśmy historie trzech kobiet i jednego mężczyzny, splatające się w jedną fascynującą sagę rodzinną. Teraz Kinnunen wybrał dwie inne postacie z tej samej rodziny – niewidomą Helenę i homoseksualnego Tuomasa, chcąc przedstawić ich odstawanie od reszty rodziny. Ale przecież już poprzednia książka świetnie pokazała, ile nietypowych rzeczy działo się wśród tych bohaterów – życie Heleny i Tuomasa wplata się w tło, ale nie wybija się zbyt mocno. Do tego co rozdział autor przeskakiwał pomiędzy bohaterami oraz różnymi momentami ich życia i taka narracja nieco mnie męczyła. „Cztery drog wręcz pochłaniałam, w Innych niż my potrzebowałam przerw w lekturze. To wciąż ciekawa i dobrze napisana książka, ale pozostawia jednak poczucie rozczarowania – tom pierwszy postawił poprzeczkę wysoko. Czytać Innych niż my bez poprzedniej lektury Czterech dróg nie polecam, za dużo szczegółów i ciekawostek może czytelnikowi umknąć. A z drugiej strony trzeba się liczyć z tym, że nie uniknie się tego uczucia słabszej kontynuacji… 😉

Przeczytane: 11.10.2022
Ocena: 6/10

Niebo w kolorze siarki Westö to powieść o życiu – to zdanie można znaleźć w większości recenzji tej książki. I trudno się z tym nie zgodzić – w efekcie lektura, jak to życie, bywa nierówna. Raz wydarzenia następują po sobie w zawrotnym tempie (nawet jeśli nie są one zbyt istotne), innym razem czytelnikowi wydaje się, że akcja stoi w miejscu i czytanie zaczyna się dłużyć… A przecież cała historia to ciąg wspomnień narratora, który przywołuje poprzednich kilkadziesiąt lat życia, a wiadomo, jak to jest ze wspomnieniami – niektóre momenty uciekają z pamięci, inne są przez tę pamięć przeinaczane, czasem patrząc wstecz, człowiek ma wrażenie, że przez dłuższy czas w jego życiu nie działo się nic godnego uwagi. I tak jest z narratorem – chyba dopiero w połowie lektury zdałam sobie sprawę, że właściwie nigdy nie padło w książce jego imię – i jego pamięcią, którą weryfikują rozmowy z otoczeniem (spodziewałam się, że ten wątek będzie bardziej pociągnięty). Całość okazała się jednak wciągająca i choć niektóre rozdziały czytało mi się wolniej od innych, to Niebo w kolorze siarki przypadło mi do gustu.
Akcja dzieje się w Helsinkach oraz w fińskich lasach, gdzie bohaterowie posiadają / wynajmują domki letniskowe. Poznajemy tu funkcjonowanie szwedzkojęzycznej mniejszości w Finlandii na przestrzeni lat, obserwujemy różnice między klasą średnią i wyższą, miłości i seks bez zobowiązań, zawrotne kariery i próby utrzymania się na powierzchni finansowej. Czytelnik zapewne odnajdzie się w niektórych zachowaniach bohaterów, inne mogą go irytować lub zaskakiwać. W Niebie w kolorze siarki nie ma szalonych zwrotów akcji – a nie zaprzeczę, że na początku się ich spodziewałam. Wątek strzelca, rozpoczynający książkę, choroba psychiczna jednego z bohaterów – myślałam, że to wszystko będzie miało większy wpływ na dalszy rozwój wydarzeń. A tymczasem książka opisuje życie, a w życiu często się okazuje, że coś, co w pewnym momencie ma dla nas ogromne znaczenie, w przyszłości po prostu odchodzi w niepamięć. Może się to podobać w lekturze, może drażnić i nudzić – mi się akurat podobało 🙂 . No i bardzo podszedł mi styl autora (a także tłumaczenie), Niebo w kolorze siarki czytało się lekko, płynnie. To po prostu ładna powieść 🙂 .

Przeczytane: 15.09.2022
Ocena: 7/10