Strona po stronie

Muszę przyznać, że opis sytuacji politycznej, życia ludzi oraz historii Mołdawii przedstawiony przez Całusa niesamowicie przypadł mi do gustu. Autor pisze w przystępny sposób, umiejętnie przeplatając fragmenty historyczne z wypowiedziami bohaterów swojego reportażu, dzięki czemu Państwo niekonieczne czyta się bardzo szybko. A jako że moja wiedza o krótkiej acz problematycznej historii Mołdawii była bardzo pobieżna, lektura dostarczyła mi sporej dawki fascynującej wiedzy. Z reportażu wyłania się obraz kraju, który nawet w opinii sporej części swoich obywateli nie powinien istnieć – trudno jednak dojść do porozumienia, czy powinien być częścią Rumunii (a zatem też Unii Europejskiej i NATO) czy może jednak Federacji Rosyjskiej – a, jakby nie patrzeć, są to poglądy nie do pogodzenia. Więc Mołdawia istnieje, ma tę swoją niepodległość, bez bohaterów, wartości i świętości, niepodległość, na której mało komu zależy i w imieniu której mało kto wyszedłby na ulicę protestować. Zwłaszcza, gdy policja i sądownictwo to bardzo przekupne instytucje i protesty wiążą się z ryzykiem utraty zdrowia czy nawet życia… Lepiej postarać się o rumuński paszport, z którym Unia Europejska stoi otworem, no i po prostu emigrować. Państwo niekonieczne to gorzki reportaż, pokazujący jednak, że Mołdawia ma jednak całkiem spore szanse dalej istnieć na scenie międzynarodowej i jej mieszkańcy będą musieli w końcu swoje państwo ogarnąć – nie tak dawno temu pokazali przecież, że czasem potrafią 😉 . To naprawdę fajna książka, warto po nią sięgnąć.

Przeczytane: 3.06.2023
Ocena: 8/10

Był to dziwny reportaż i choć dobrze napisany, nie do końca mi podszedł. Spodziewałam się książki o niszczeniu starej śląskiej wsi, o tym, jak stare poniemieckie budowle są burzone, by zrobić miejsce dla nowych… W sumie, jak teraz o tym myślę, to nawet nie brzmi jak lektura w moim obrębie zainteresowań 😉 . A mimo wszystko ta tematyka mnie wciągnęła i te fragmenty czytało mi się dobrze. Niestety, spora część Domów bezdomnych jest poświęcona zastanawianiu się nad tym, czym był i jest dom, osobistym wspomnieniom ludzi związanym z danym miejscem, generalnie takie tematy niemalże metafizyczne. Dla mnie po prostu straszne lanie wody, nic do lektury nie wnoszące. Nie zmęczyło mnie to tylko dlatego, że książka jest bardzo cienka, więc te fragmenty się przeplatały z tymi ciekawymi i nagle był koniec lektury. Ale fakt, jest tu trochę ciekawostek, trochę historii, bardzo dobry styl autorki – nie jest to zła książka, po prostu nie moja tematyka 😉 .

Przeczytane: 24.05.2023
Ocena: 6/10

Czytałam kiedyś książkę Abramowicz o zakonnicach i choć nie porwała mnie, to był to porządny reportaż. Sięgnęłam więc i po Dzieci księży – temat, jakby nie patrzeć, kontrowersyjny. Pierwszą część książki czytało mi się naprawdę bardzo dobrze, Abramowicz zebrała kilka osobistych historii, dopuszczając do głosu bohaterów swojego reportażu. Ledwo jednak wkręciłam się w temat, autorka zaznaczyła, że więcej rozmówców nie znalazła, dzieci księży to wciąż temat tabu… Okay, ale skoro jednak poświęciła mu całą książkę, to o czym jest jej druga połowa? Tu się już zaczęły schody, bo Abramowicz przeprowadziła wywiady ze specjalistami na tematy mniej lub bardziej związane z księżmi i religią. Z tematem książki czasem w ogóle niezwiązane… Dzieci księży byłyby fajnym reportażem, gdyby zostawić rozdział dotyczący historii / roli celibatu w kościele i dać go na początek, potem zostawić opowieści prywatne i – tak jak autorka zrobiła – przeplatać to wszystko kartkami z kalendarza, ciekawostkami z historii Kościoła Katolickiego, które doprowadziły do takiego a nie innego podejścia do celibatu, roli kobiet w społeczeństwie, no i dzieci. Tylko wtedy pozostałaby cienka książeczka na ledwo sto kilkadziesiąt stron, kompletnie niewyczerpująca tematu. No ale Dzieci księży tematu nie wyczerpują, ledwo go poruszają, wciąż zaznaczając, że w polskim społeczeństwie to temat wstydliwy i problematyczny. Było w tym reportażu wiele dobrego materiału i nie żałuję czasu poświęconego na lekturę, ale może było jeszcze za wcześnie na wydanie tej książki? Może Abramowicz powinna dać sobie jeszcze kilka lat na spokojne, powolne zbieranie materiału i wydać Dzieci księży, mając w zanadrzu więcej takich historii. Nie ma co gdybać, książka jest, jaka jest – dobrze się ją czyta, szczególnie w pierwszej połowie, ale niedosyt pozostaje.

Przeczytane: 12.05.2023
Ocena: 6/10

Gdyby z tego reportażu wyciąć połowę wątków pobocznych dotyczących historii Kaszub i różnych lokalnych ciekawostek, wyszłaby naprawdę świetna książka. Niestety, Włodkowska trochę przegadała Na oczach wszystkich, czasami tak mocno odbiegając od głównego wątku, że zaczynałam się zastanawiać, co ja czytam. Nie twierdzę, że nie było tu ciekawych informacji ważnych z punktu widzenia głównej historii, ale… za dużo, zdecydowanie za dużo 😉 . Jeśli jednak skupimy się na wątku Ewy i Mariusza, to reportaż jest naprawdę bardzo dobrze napisany, a historię śledzi się z zapartym tchem. Autorka przeprowadziła porządne śledztwo dziennikarskie, dużo rozmawiała z samą pokrzywdzoną, próbowała kontaktować się z jej oprawcą i jego rodziną, rozmawiała ze specjalistami i prawnikami – naprawdę zadbała o to, by czytelnik poznał sytuację z każdej strony. I niestety, wyłania się tu obraz zamkniętej społeczności, gdzie o przemocy w rodzinie się wie, ale traktuje się ją jako coś normalnego, albo przynajmniej jako problem rodzinny, do którego osoby z zewnątrz nie powinny się mieszać. Jak to jest, że wszyscy wiedzą, a nikt nie reaguje? A kiedy pojawia się zainteresowanie mediów, sprawa w sądzie, to jeszcze dochodzą do tego głosy, że kobieta wymyśla, bo ten jej mąż taki porządny był, dzień dobry mówił, a że pił, no kto dzisiaj nie pije…? Zanim Ewa doczekała się sprawiedliwości, a Mariusz dostał najwyższy wymiar kary, było tu jeszcze wiele zaniedbań w śledztwie i często kompletnie niewłaściwe zachowania organów ścigania. To poruszający i przerażający reportaż i warto po niego sięgnąć, choć miejscami jest za bardzo rozwleczony i może to nieco irytować czytelnika 😉 .

Przeczytane: 5.05.2023
Ocena: 7/10