Strona po stronie

Celibat Wójcika to zbiór historii związanych z księżmi i pożądaniem – czasem mocno, a czasem luźniej powiązanych. Znajdziemy więc tu tradycyjne historie o księżach mających na boku kobiety, czasami i dzieci, oraz o tych, którzy dla kobiet zdecydowali się porzucić kapłaństwo. Oczywiście, autor nie ogranicza się tylko do relacji damsko-męskich, poznamy więc i historie homoseksualnych księży – i tych próbujących w ukryciu tworzyć związki, i tych, co rozładowują napięcie, szukając przygód na jedną noc. To opowieści o miłości, pożądaniu, relacjach opartych tylko na przyjemności, pojawia się też temat pedofilii, choć ten u Wójcika schodzi na dalszy plan. Ciekawe są historie z seminarium, gdy młodzi mężczyźni uczą się, jak określać celibat (brak ślubu, brak seksu, brak miłości? – nie każdy patrzy na to tak samo), jak kościół podchodzi do radzenia sobie z fizycznością u członków własnej organizacji. Nie zabrakło tu też wypowiedzi księży, którzy celibatu się trzymają i uważają go za rzecz dobrą i potrzebną. Przyznam, że niewiele z zamieszczonych tu historii mnie zaskoczyło, ale były ciekawe, dobrze się je czytało, stanowiły fajną, całkiem spójną całość.
Niestety, obok tych opowieści brakowało mi tu czegoś, co sprawiłoby, że Celibat stałby się porządnym reportażem. Po pierwsze, dobrze ułożonej historii samego celibatu – ten temat się przewija, ale naprawdę mało co idzie się z książki Wójcika o nim dowiedzieć. Tutaj zdecydowanie bardziej polecam Dzieci księży M. Abramowicz. Po drugie, do opowiedzianych historii brakowało mi jakiejś konkluzji, sensownego podsumowania – najlepiej uzupełnionego badaniami i statystykami. Rozumiem, że autor postawił w swojej książce głównie na ludzkie doświadczenia, na wypowiedzi swoich bohaterów, ale w tym przypadku mam poczucie, że to jednak trochę za mało. Po lekturze pozostaje jednak niedosyt 😉 .

Przeczytane: 13.07.2024
Ocena: 6/10

Witwicki snuje opowieść o Włocławku, dając czytelnikom do zrozumienia, że w podobny sposób wyglądała historia wielu innych mniejszych i średnich miast, których upadek przyspieszyła transformacja gospodarcza kraju. Dla mnie jest to właśnie opowieść, a nie reportaż sensu stricto, bo brak tu jednak wielu detali, faktów historycznych, nawet jakiejkolwiek bibliografii, a brak tej w reportażach mnie zawsze uwiera. Są za to ludzie i samo miasto obserwowane przez pochodzącego właśnie z Włocławka autora.
Włocławek to miasto z długą historią, które jeszcze za komuny dość prężnie się rozwijało. Wszystko zaczęło się gwałtownie zmieniać wraz z upadkiem starego systemu – wkrótce upadły też fabryki, zatrudniające sporą część mieszkańców, a los miasta przypieczętowała reforma administracyjna, w wyniku której Włocławek utracił status miasta wojewódzkiego. Potem było już głównie bezrobocie, bieda, przestępczość, ucieczki do większych miast, a po wejściu Polski do UE – masowa emigracja. Przedstawiony przez Witwickiego Włocławek to miejsce, którego nie chciałabym odwiedzić i w którym zdecydowanie nie chce się mieszkać. Przeraża myśl, że takich miast w Polsce jest mnóstwo, małe i średnie miasta się wyludniają i powoli, lecz stale podupadają.
Przypadł mi do gustu styl Witwickiego – zdecydowanie niereportażowy, ale właśnie znów przywodzący mi na myśl słuchanie czyjejś opowieści. Nieraz potoczny, czasem wzbogacony mocniejszym słowem czy cytatem, niepróbujący zatuszować szarych stron Włocławka. Gdy dodamy do tego niewielkie rozmiary książki – Znikająca Polska to lektura na niecałe dwie godziny czytania – wyjdzie z tego krótka i ciekawa opowieść o znikaniu mniejszych miast.

Przeczytane: 5.07.2024
Ocena: 7/10

Sturis zabiera czytelników do mniej znanej i nieszczególnie turystycznej Grecji. Tytuł reportażu może zwodzić, bo o Santorini tutaj właściwie nic nie ma – hasło nawiązuje do jednego z pytań, które mogli usłyszeć kandydaci do greckiego obywatelstwa: gdzie w kraju można zobaczyć najpiękniejszy zachód słońca? Poprawna odpowiedź mogła być tylko jedna. O czym zatem jest Zachód słońca na Santorini? Przede wszystkim o skrajnie prawicowej partii politycznej Złoty Świt, której organizacja i działanie widocznie wzorowały się na tym, co w latach trzydziestych wyczyniali naziści. Bojówki partyjne skupiały swoje ataki głównie na imigrantach, ale czasem dostawało się też i Grekom. Gdy ofiarą padł popularny raper, sprawa stała się głośna, a w procesie sądowym dążono do uznania Złotego Świtu nie za partię, ale za organizację przestępczą…
Sturis prowadzi czytelników przez ataki na imigrantów, morderstwo rapera Pavlosa Fyssasa, długi proces sądowy, któremu towarzyszyły protesty uliczne. Opowiada o tej ciemniejszej stronie Grecji, niechętnej imigrantom, ale też – dla równowagi – pokazuje przykłady z syryjskiego kryzysu uchodźczego, gdy niektórym Grekom zdecydowanie nie brakowało współczucia i chęci pomocy. Cały reportaż poprzeplatany jest prywatną historią autora – wychowanego w Polsce pół Polaka pół Greka, który sam uważał się tylko za Polaka… dopóki na greckiej granicy nie poinformowano go, że upomina się o niego miejscowa armia. Te fragmenty czasem mi się dłużyły, ale że życie autora było naprawdę ciekawe, do tego opisywał własne niezbyt przyjemne doświadczenia z grecką biurokracją… Stanowiło to całkiem fajne uzupełnienie lektury. Jedyne, co mnie nieco zmęczyło, to trochę za wiele nawiązań do Polski (przy rozmowach o przyjmowaniu uchodźców) i czasami zbyt szczegółowe wchodzenie w politykę. Ale mimo to reportaż szczerze polecam 🙂 .

Przeczytane: 30.06.2024
Ocena: 7/10