Strona po stronie

Króciutki zbiór opowiadań szwedzkiej pisarki, wydany po raz pierwszy już prawie sto lat temu, doczekał się w końcu polskiego tłumaczenia. Opowiadania okazały się zaskakująco uniwersalne, bo nawet teraz, po tylu latach, czytałam je jak coś, co mogłoby zostać napisane współcześnie. Zresztą o Agnes von Krusenstjerna mówi się, że wyprzedzała swoje czasy, nie bała się poruszać tematów tabu, a jej książki poruszały opinię publiczną. Czy Zdarzyło się po drodze to opowiadania, które i współcześnie wywołałyby żywe dyskusje? Raczej nie tak bardzo, z dzisiejszej perspektywy nic tu już nie jest tabu, choć świadomość, że autorka pisała te historie w latach dwudziestych ubiegłego wieku robi jednak wrażenie.
Jak to ze zbiorami opowiadań bywa, nie każda historia trafiła do mnie tak samo. Były takie, które mnie trochę wynudziły, inne bardzo się spodobały, pozostałe zaś czytało mi się po prostu w porządku, często też byłam w stanie mniej więcej przewidzieć zakończenie. Za najbardziej poruszające uznałam opowiadanie o dziewczynie szukającej pracy po wyjściu ze szpitala dla nerwowo chorych – do dziś dla wielu osób to trudny temat, a wtedy wyglądało to przecież dużo gorzej. Sama Krusenstjerna miała za sobą pobyty w takich placówkach, wiedziała więc o czym pisze i może dlatego ta historia trafiła do mnie najbardziej. Obawiam się jednak, że większość tych opowiadań szybko ucieknie mi z pamięci, zwłaszcza że całość była krótka, na godzinę, może półtorej czytania. Ponadto przypadło mi tu do gustu tłumaczenie Czechowskiej – nazwisko tłumaczki jest mi znane, lubiłam jej przekłady powieści Bohman i tutaj też się nie zawiodłam 🙂

Przeczytane: 4.12.2024
Ocena: 7/10

Ludzie, którzy sieją w śniegu to jedna z tych książek, które zaciekawiły mnie już samym tytułem (no i faktem, że jest to literatura szwedzka). Opis też brzmiał ciekawie, bo nie przypominam sobie, bym już czytała książkę z fabułą osadzoną w społeczności saamskiej. A do tego miała się pojawić problematyka przymusowych przesiedleń Saamów – o tym już trochę czytałam, ale to taki temat, że nigdy za mało informacji.
Miałam dość wysokie oczekiwania co do tej powieści i choć była to dobra i przystępna w odbiorze lektura, to jednak liczyłam na trochę więcej. Sporo tu problemów (zacząwszy od przesiedleń, przez przemoc w związku, ciężkie choroby, niemożność zajścia w ciążę, trudne dzieciństwo…), a przecież Ludzi, którzy sieją w śniegu czyta się lekko, wręcz zaskakująco. Zbyt często odnosiłam wrażenie, że te wszystkie trudności są potraktowane przez autorkę zbyt pobieżnie. Zabrakło mi też więcej saamskiej tematyki, bo owszem, była legenda, parę razy wspomniano o przesiedleniach, były instytucje zbierające informacje o przesiedlanych, ale to wszystko działo się jakby w tle. Szkoda, bo to był fajny potencjał, który może sprawiłby, że książka nie byłaby tak lekka, ale na pewno stałaby się bardziej poruszająca.
Za wspomnianą już lekkość lektury odpowiadają liczne żarty i różne wymyślane prze Mariddję sposoby, żeby nie rozdzielono jej z mężem. Mariddja i Biera to starsze saamskie małżeństwo, dręczone chorobami i pozbawione bliskiej rodziny – chcą jednak do końca być ze sobą, więc kobieta musi spławić państwo, wysyłające opiekę społeczną. Do tego mocno ich męczy tęsknota za siostrzeńcem Biery, który znikł z ich życia już dawno temu, ale wciąż pozostaje w ich sercach. W międzyczasie toczy się inna historia – Kaja i Mimi, którzy przeprowadzają się na północ i poznają lokalną społeczność. Czyta się to dobrze, ale nie powiem, żeby ta historia mnie porwała. Humor i język bywają tu też dość specyficzne, zazwyczaj mi to podchodziło, choć czasem co nieco zazgrzytało. No i trochę za łatwo się domyślić powiązań między głównymi bohaterami, w efekcie przewidywalne zakończenie niezbyt do mnie trafiło. Ale jednak parę razy się uśmiechnęłam podczas lektury i jest to dla mnie całkiem dobra książka 🙂 .

Przeczytane: 8.11.2024
Ocena: 6/10