Strona po stronie

Wanna z kolumnadą nie zostanie moją ulubioną książką Springera (Miedzianka i Miasto archipelag trafiły do mnie bardziej), wciąż jednak jest to ciekawy i potrzebny reportaż. Wydany po raz pierwszy już ponad dekadę temu, więc niektóre tematy – chociażby problem wszechobecnych i nieuregulowanych reklam – zdążyły się już przebić do mediów i niewiele w tym temacie nowego w tej książce przeczytałam. Zdaję sobie jednak sprawę, że kiedy Springer pracował nad Wanną z kolumnadą, duża część społeczeństwa nie widziała problemu w zaśmiecaniu miast i dróg reklamami. Nie widziała i nie widzi też problemu w złym planowaniu miejskim, braku harmonii i estetyki, a to już jest niemały problem. Pamiętam, że kiedy mieszkałam w Szwecji, niejednokrotnie słyszałam, że planowanie przestrzenne polega też na tym, że architektura i kolorystyka nowo stawianego budynku musi współgrać z otoczeniem. Springer udowadnia, że w Polsce nie tylko nie musi, ale też, że wielu osobom taki bałagan przestrzenny nie przeszkadza… Ba, co niektórym to się nawet podoba.
Dla czytelników mających w sobie jakiś zmysł estetyki Wanna z kolumnadą będzie lekturą, podczas której wielokrotnie zazgrzytają oni zębami. Przykładowe zdjęcia zamieszczone w reportażu, choć już sprzed lat, to wciąż są aktualne – kadry z mojego Lublina wyglądały aż za bardzo znajomo. W Polsce tworzy się architektoniczne koszmarki, nie dba się o całość krajobrazu, a jak już mamy jakiś stary i ładny budynek, to najlepiej go zasłonić wielką płachtą reklamową. Mam nadzieję, choć nieszczególnie się łudzę, że choć trochę zmieniło się na lepsze w ustawodawstwie od momentu wydania tego reportażu. Myślę jednak, że ogromna większość problemów jest nadal bardzo aktualnych i warto sięgnąć po tę książkę… A potem rozejrzeć się po okolicy.

Przeczytane: 27.12.2024
Ocena: 6/10

Nie przeproszę, że urodziłam to całkiem dobry reportaż na ciekawy i ważny społecznie temat, spodziewałam się jednak, że skupi się on bardziej na polskiej perspektywie. Tymczasem Domagalska opowiada historie głównie z Izraela, pojawiają się też Ukraina czy Stany Zjednoczone… tej Polski jest dla mnie zdecydowanie za mało, choć naturalnie z Polkami i Polakami autorka też rozmawiała. I choć rozumiem, że za granicą podejście do in vitro jest bardziej otwarte, łatwiej znaleźć rozmówców, którzy zdecydowali się na takie rozwiązanie np. w związkach homoseksualnych, ale wciąż… Liczyłam tu na zgłębienie polskiego podejścia do zapłodnienia pozaustrojowego – kwestie polityczne, religijne, moralne, społeczne – tymczasem Domagalska wspomina, że to punkt zapalny, ale niekoniecznie wchodzi w szczegóły. Nie zaprzeczę jednak, że znalazła za granicą historie niesamowicie ciekawe, jak chociażby zamrażanie spermy izraelskich żołnierzy na wypadek śmierci w walce, żeby ich partnerki mogły urodzić im dziecko pośmiertnie – no, abstrakcja. Pewnie zaciekawiłby mnie też bardziej rozdział o surogacji, gdybym nie była dość świeżo po lekturze Surogatek Korusa.
Podobało mi się, że autorka skupiała się na różnych osobach i różnych przyczynach stojących za korzystaniem z procedury in vitro. Bezpłodność, niepłodność, brak partnera, partner/ka tej samej płci, potrzeba posiadania dzieci, chęć przekazania własnych genów. A czasem i nie własnych, bo pojawiają się tu dawcy nasienia i dawczynie jajeczek, surogatki będące biologicznymi matkami oraz te przyjmujące obcy zarodek. Różnorodność osób i historii jest tu zdecydowanie na plus – szkoda tylko, jak już wspomniałam, że tylko niewielka część z nich dotyczy polskiego podwórka. Jest to reportaż z potencjałem, nie w pełni wykorzystanym, ale czytało mi się go nieźle i fragmenty na pewno zostaną ze mną na dłużej.

Przeczytane: 19.12.2024
Ocena: 6/10