Strona po stronie

Włodarczyk była przez lata dziennikarką telewizyjną, raportującą z Rosji, i nie tylko dobrze poznała ten kraj, ale też nauczyła się o nim opowiadać w interesujący sposób. Szalona miłość to reportaż o tym, skąd w Rosjanach taka lojalność wobec Putina, mimo wielu działań, które już dawno strąciłyby go z piedestału w zachodnich państwach. Autorka skupia się na kraju poza dwoma największymi ośrodkami miejskimi, podkreślając, że nastroje z Moskwy czy Petersburga nie oddają tego, co czują zwykli Rosjanie w miasteczkach setki lub tysiące kilometrów od stolicy. A tam mimo sankcji ludzie żyją niezmienionym życiem, bo i tak właściwie nigdy nie korzystali z zachodnich produktów. Nigdy nie podróżowali za granicę, dla wielu z nich nawet Moskwa była za daleko, a jedynym oknem na świat jest państwowa telewizja pełna propagandy. Są całe pokolenia wychowane w kulcie władzy i przekonaniu o tym, że Rosja to potęga, która musi pokazać światu swą siłę. Włodarczyk rozmawia z nimi, wypytuje o życie, o Putina, o Rosję – czasem w irytujący sposób, ale może trochę prowokacji było trzeba, żeby ludzie powiedzieli, co myślą?
Podchodzi mi styl Włodarczyk, choć wycięłabym z reportażu jej osobiste wstawki i pozostawiła tylko wypowiedzi Rosjan. Na szczęście te wypowiedzi stanowią zdecydowaną większość, więc lektura okazała się ciekawa i wciągająca. Sporo ostatnimi czasy czytałam o putinowskiej Rosji, a mimo to Szalona miłość poruszyła wiele wątków dla mnie nowych. Bo to nie książka o polityce czy Putinie, ale o zwykłych ludziach, którzy tego prezydenta wybrali i nie widzą nikogo innego, kto mógłby pełnić tę rolę. Owszem, sporo w tle propagandy rosyjskich mediów, wpływających na ludzkie myślenie, ale też wiele innych mniejszych i większych aspektów, których zachód nie bierze pod uwagę. Bo, jakby nie patrzeć, Rosja to kraj wyjątkowy i chce tę swoją wyjątkowość na wszelakie sposoby podkreślić…

Przeczytane: 22.05.2022
Ocena: 7/10

To już moje drugie spotkanie z twórczością Małgorzaty Sidz, reportaż o Finlandii okazał się zdecydowanie lepszy od Pół roku na Saturnie, choć wciąż nie jest to nic specjalnego. Dalszego czytania książek tej autorki już nie planuję. Kocie chrzciny to mix reportażu i wspomnień Sidz z pobytu w Finlandii, czasem przeplatanych z fińskimi stereotypami. Czytelnik znający trochę kraje północne nie znajdzie tu dla siebie nic nowego, a czasem nawet się skrzywi na widok powielanych stereotypów, z drugiej jednak strony licznie przytaczane wypowiedzi mieszkańców są pozytywnym urozmaiceniem książki i czyta się je dobrze. Z resztą książki bywa różnie – mam wrażenie, że Kocie chrzciny były mocno nierówne i pomimo ledwo ok. 250 stron, lekturę męczyłam prawie tydzień. Ale może też dlatego, że wiele poruszanych wątków było mi znanych – jestem sobie w stanie wyobrazić, że czytelnik niemający większej wiedzy o Finlandii mógłby się wciągnąć w lekturę.
Nie lubię w reportażach zbyt mocnych wątków osobistych – o ile reportaż z założenia nie jest książką opartą o autobiografię. Kocie chrzciny miały być jednak o Finlandii, więc te wszystkie osobiste wstawki Sidz były tu często nie na miejscu i psuły odbiór lektury. Do tego jej styl mnie na początku mocno irytował, choć potem przeszłam z nim do porządku dziennego i zaczęłam ignorować denerwujące mnie aspekty 😉 . Całościowo nie jest to zła książka, ale zdecydowanie nie jest to książka dla mnie – mam trochę poczucie zmarnowanego czasu na tę lekturę… choć nie tak bardzo jak po Pół roku na Saturnie, jakby nie patrzeć 😉 .

Przeczytane: 19.05.2022
Ocena: 6/10

Kolejny bardzo dobry reportaż Kapusty, chyba jeszcze lepszy od czytanego przeze mnie wcześniej Gada. Tytuł może być trochę mylący, bo sugeruje tematykę ostatnich momentów życia chorych – na to też wskazuje komentarz na okładce: Lekarze i pacjenci w stanie krytycznym. Owszem, dostaniemy to w tej książce – są tu opisy problemów ochrony zdrowia, walki o pacjentów na intensywnej terapii, dowiemy się trochę, jak wygląda polska transplantologia… Wszystko świetnie napisane, poruszające, opowiedziane z punktu widzenia osób uczestniczących w danych sytuacjach. Ale reportaż zawiera też sporo tematów z tytułową agonią niezwiązanych – słabe wsparcie dla rodziców dzieci z problemami natury psychicznej czy wątki, do których materiały autor pewnie zbierał, pisząc Gada. Bo w Agonii również pojawia się tematyka więzienna – ochrona zdrowia w więzieniach, przestępcy jako pacjenci, jest też oddzielny rozdział o ośrodku w Gostyninie, gdzie trafiają osoby po wyrokach, które są wciąż zagrożeniem dla społeczeństwa. Kapusta pisze w tak ciekawy sposób, że wcale mi nie przeszkadzało, iż reportaż czasem odbiegał – i to mocno – od założonej tematyki. Bo całość czytało się i tak świetnie 🙂 .
Choć na większość tematów czytałam już reportaże bądź artykuły prasowe, wciąż sporo nowego się z Agonii dowiedziałam. To drobne szczegóły, z których jednak tworzy się codzienność zawodowa pracowników ochrony zdrowia czy służb pilnujących więźniów-pacjentów. To ludzie, którzy muszą być świetnie wyszkoleni, spoczywa na nich ogromna odpowiedzialność, warunki pracy są często niebezpieczne dla zdrowia… a pensja i nierzadko też podejście pacjentów to jak splunięcie w twarz. Nie wyobrażam sobie sama pracy w tym zawodzie, a już szczególnie na polskich warunkach – nic dziwnego, że wielu bohaterów reportażu otwarcie mówi o emigracji. Bo taka praca może być misją, ale wciąż należy się człowiekowi godna zapłata. Warto przeczytać, by wiedzieć, czego się spodziewać, gdy człowiek trafi do szpitala i by choć spróbować zrozumieć, dlaczego nikt nie poświęca pacjentom oczekiwanej uwagi. Tu trzeba zmiany systemu, wszyscy to wiedzą od lat, a zmian jakoś dalej nie widać. Książkę bardzo polecam – nie jest długa, czyta się szybko, wciąga i zmusza do refleksji.

Przeczytane: 19.05.2022
Ocena: 8/10

Na reportaże Pieniążka o wojnie we wschodniej Ukrainie powoływało się wielu autorów, których czytałam – czas w końcu sięgnąć i po jego twórczość 😉 . Polski dziennikarz odwiedził zarówno republiki separatystyczne, jak i tereny zajęte przez wojska ukraińskie. Rozmawiał zarówno z walczącymi, jak i z cywilami dotkniętymi wojną, i próbował przedstawić jej obraz z bardziej ludzkiej perspektywy. Warto wziąć poprawkę na to, że Wojna, która nas zmieniła ukazała się wiosną 2017 roku, czyli siłą rzeczy książka obejmuje jedynie początki konfliktu – jako lektura na rok 2022, pozwalająca zrozumieć rosyjską agresję na Ukrainę, jest zdecydowanie niewystarczająca. Mimo wszystko czyta się dobrze, Pieniążek umiejętnie wplata własne obserwacje w wypowiedzi bohaterów reportażu. No i warto zauważyć, że autor dalej relacjonuje wojnę na Ukrainie – polecam śledzić jego media społecznościowe, by znaleźć aktualne artykuły i zdjęcia.
Wojna, która nas zmieniła to w sumie dobre wprowadzenie do zrozumienia sytuacji na Ukrainie. Dlaczego ludzie wracali do bombardowanych domów, jak czuli się, gdy próbowali uciec na zachód kraju. Autor opowiada, jak reagowali młodzi mężczyźni na perspektywę powołania do wojska i włączenia się do konfliktu – od początkowego entuzjazmu i chęci walki o Ukrainę, po niechęć do zostania „mięsem armatnim” i próby unikania wojska, gdy do ludzi dotarło, że nie ma szans na szybkie zakończenie wojny. Pieniążek spodziewał się – jak zapewne wielu innych dziennikarzy i analityków – że republiki separatystyczne staną się czymś w rodzaju Naddniestrza czy Abchazji. Niestety, wojna rozwinęła się w gorszą stronę, a znajomość obecnej sytuacji sprawia, że czytelnik czasem się gorzko uśmiechnie na nadzieje bohaterów reportażu… To ciekawa i dość krótka książka, szybka do przeczytania i będąca pozytywnym pierwszym spotkaniem z twórczością Pieniążka. Jego bieżące relacje z Ukrainy śledzę teraz z zainteresowaniem i chętnie sięgnęłabym za jakiś czas po podsumowanie dalszych faz konfliktu jego autorstwa.

Przeczytane: 9.05.2022
Ocena: 7/10

W co wierzy Meksyk? – pyta w podtytule swojej książki Synowiec, a następnie próbuje odpowiedzieć na to pytanie w kilku krótkich rozdziałach. Nie jest to analiza życia religijnego Meksykanów, nie znajdziemy tu też informacji o największych wyznaniach kraju. Synowiec w Dzieciach Szóstego Słońca skupia się na powracających i powstających w Meksyku kultach, odłamach większych religii albo na obrzędach, które czasem nie mają nawet wiele wspólnego z wiarą. Na tych przykładach autorka pokazuje, jak różnorodny jest to kraj i jak silna w Meksykanach jest potrzeba własnej wiary i własnych zwyczajów. Dominujący w kraju katolicyzm to dla wielu narzucona religia hiszpańskiego okupanta, a próby odtworzenia indiańskich obrzędów stanowią swoisty powrót do korzeni.
Dzieci Szóstego Słońca to książka, która zdecydowanie nie wyczerpuje tematu – to właściwie tylko lekkie i przystępne wprowadzenie do współczesnych meksykańskich kultów. Synowiec podróżowała po kraju, rozmawiała z ludźmi i próbowała zrozumieć, co stoi za coraz to nowymi obrzędami, które pojawiają się w różnych regionach i szybko przyciągają zainteresowanie mediów i turystów. Poza pieniędzmi, naturalnie 😉 . Z niektórymi tematami zetknęłam się wcześniej i tutaj Synowiec niewiele więcej miała do dodania – może jedynie parę wypowiedzi ludności miejscowej zaangażowanej w ceremonie. Czytelnik interesujący się Meksykiem, mający jakąś wiedzę o jego wierzeniach, może się poczuć lekturą rozczarowany – autorka większość tematów porusza dość pobieżnie. Mi to podeszło, bo Meksyk nie znajduje się wśród moich zainteresowań, po książkę sięgnęłam jako ciekawostkę, by dowiedzieć się czegoś nowego o obcym państwie – w tej roli spełniła się świetnie. Podszedł mi styl, podeszła lekko snuta opowieść o ludziach i odprawianych przez nich obrzędach. To dobra książka na początek, ale jeśli chcecie bardziej zgłębić temat – potrzeba tu innych lektur 🙂 .

Przeczytane: 3.05.2022
Ocena: 6/10