Tag: norweska

Sięgnęłam po tę powieść bez większych oczekiwań i zaskakująco się wciągnęłam. W tej liczącej sobie zaledwie 200 stron powieści Aubert przedstawia wydarzenia jednego rodzinnego weekendu gdzieś w małej norweskiej miejscowości, a choć wydarzenia rozgrywają się w krótkim czasie, to emocji tu nie brakuje. Poszczególne sytuacje poznajemy z punktu widzenia kilku spokrewnionych ze sobą osób, z których każda skupia się na swoich problemach.
Hanne przyjeżdża w odwiedziny wraz z nową partnerką, Julią. Jest zestresowana tym, jak rodzina przyjmie jej dziewczynę, ale jeszcze bardziej nie umie poradzić sobie z samą sobą. Hanne bowiem bardzo się zmieniła, a dokładniej sporo schudła i nagle z niepewnej siebie otyłej kobiety stała się szczupłą… i wcale nie bardziej pewną siebie osobą. Jej brat, Bård, jest nieszczęśliwy w małżeństwie i szczęśliwy z kochanką, więc po zorganizowaniu przyjęcia z okazji konfirmacji swojej córki zamierza odejść od rodziny. Córka, Linnea, przeżywa rozpad przyjaźni z dotąd najbliższą koleżanką i rodzinne uroczystości to ostatnie, co mogłoby ją ucieszyć. No i jest jeszcze Nils, ojciec Hanne i Bårda, uważający, że córka zasługuje na wszystko, co najlepsze, za to zdecydowanie gorzej poszło mu w relacjach z innymi bliskimi.
Ich przemyślenia, rozmowy i wspomnienia przeplatają się, dając obraz weekendu konfirmacyjnego Linnei, gdzie wszyscy uśmiechają się do zdjęć i udają, że jest w porządku, choć coraz więcej spraw przestaje się taka wydawać. Naprawdę byłam zaskoczona tym, jak ładnie się udało Norweżce poprowadzić tę narrację, oddać lęki i radości bohaterów, a potem zakończyć książkę serią niedopowiedzeń, które jakoś wyjątkowo mi tu nie przeszkadzały. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Aubert, ale myślę, że jeszcze z ciekawością sięgnę po coś innego jej autorstwa 🙂

Przeczytane: 6.02.2026
Ocena: 8/10

Dość mocno promowana w internecie nowość, więc postanowiłam po nią sięgnąć – zwłaszcza że nazwisko Strømsborg obiło mi się wcześniej o uszy. No i nie da się zaprzeczyć, że książka ma zwracający uwagę tytuł 😉 . Kurwa, kurwa, kurwa to opowieść o wiecznie wkurzonej Britt. Niezbyt zadowolonej ze swojego małżeństwa, zmęczonej macierzyństwem, niemającej bliskich przyjaciół ani ciekawych hobby, zestresowanej podejrzeniem rozwijającej się choroby. Przez początkowe rozdziały narratorka opowiada, co ją tak wścieka i szybko zaczęło mnie to męczyć. Bo Britt denerwuje naprawdę wszystko, ale też nie robi nic, by coś zmienić. Podczas urlopu z rodziną i znajomymi męża wybucha, robi awanturę i znika na trochę, by sobie wszystko przemyśleć. Tę środkową część książki o tym, co robi i myśli Britt podczas tego dnia, co się dzieje z jej rodziną i znajomymi, trochę wspomnień o jej związku – to wszystko czytało mi się zaskakująco dobrze i nawet przez chwilę zapomniałam o tej irytującej bohaterce z początku książki. Niestety, zakończenie znów mnie zmęczyło i w efekcie trudno mi ocenić książkę Strømsborg na więcej niż 6/10. Na plus jest lekka narracja i przystępny styl, na minus irytujący bohaterowie, choć niektórych pewnie dałoby się polubić. Dla mnie Kurwa, kurwa, kurwa to lektura bez większej głębi i obawiam się, że dość szybko o niej zapomnę.

Przeczytane: 11.11.2023
Ocena: 6/10

Trudno mi jednoznacznie ocenić tę książkę – na początku miałam wrażenie, że mnie po prostu nudzi, potem jednak zaczęłam postrzegać styl Jacobsena jako w pewien sposób uspokajający. Niewidzialni okazało się dla mnie dobrą lekturą przed snem – lekką, niewymagająca, niewciągającą na tyle, by nie móc jej odłożyć na półkę, ale jednak taką, którą czytało mi się zaskakująco dobrze i szybko.
Czytając pierwsze rozdziały Niewidzialnych, chodził mi po głowie skecz młodego Stuhra – powtarzane powolnym głosem: siedzimy, nic się nie dzieje. Mała norweska wyspa, niewielka rodzina Barroy i ich spokojne życie, w którym jeden rok podobny jest do drugiego. Z czasem pojawiają się w nim nowe wydarzenia – śmierć, narodziny, szkoła, ale Jacobsen opisuje wszystko w sposób bardzo minimalistyczny i bezemocjonalny. Ktoś się urodził, ktoś umarł, no życie – nie ma potrzeby zgłębiać się w szczegóły, przeskoczmy do kolejnej wyprawy na ryby. Taki minimalizm był z jednej strony ciekawy, z drugiej jednak irytujący, bo wszyscy bohaterowie byli czytelnikowi po prostu obojętni. A jednak, ku mojemu własnemu zaskoczeniu, po zakończeniu lektury stwierdziłam, że w sumie to chciałabym – po pewnej przerwie – przeczytać też kolejny tom. Bo choć Jacobsen mnie nie zachwycił, to jednak Niewidzialnych czytało mi się po prostu dobrze 🙂

Przeczytane: 29.01.2021
Ocena: 6/10

Głód to ponoć jedno z najwybitniejszych dzień norweskiego noblisty, Knuta Hamsuna. O ile raczej nie jestem szczególną fanką powieści psychologicznych, to przyznaję, że książka mnie wciągnęła. Do tego była na tyle krótka, że choć główny bohater mocno mnie irytował i nie dało się go polubić, to nie zdążyłam osiągnąć tego poziomu irytacji, by zrezygnować z lektury 😉 . Bohaterem jest narrator, którego imienia nie znamy, możemy za to prześledzić wszystkie jego uczucia i nastroje wywołane głodem. Wiemy też, że jest dziennikarzem, ale niezwiązanym na stałe z żadną redakcją, więc albo uda mu się napisać na tyle dobry tekst, by ktoś za niego chciał zapłacić, albo też będzie głodował. Sprzedać już nie ma czego, a zmęczony długotrwałą głodówką mózg też nie zawsze chce współpracować. Bohater podejmuje więc głupie i nieprzemyślane decyzje, których szybko żałuje (choć czasem też jest z nich dumny) i te jego wahania nastrojów, brak logiki działań… to wszystko często drażni czytelnika. Z drugiej jednak strony mogę tylko dziękować losowi, że sama nigdy nie znalazłam się w sytuacji, gdy głód jest jedyną rzeczą kontrolującą moje myśli i czyny. W przypadku głównego bohatera zdarza się to, niestety, zdecydowanie za często.
Hamsun miał dość specyficzny styl pisania, który zaskakująco przypadł mi do gustu. Przedstawienie wydarzeń za pomocą narracji pierwszoosobowej szybko pcha akcję do przodu – nawet jeśli wydaje się, że tej akcji jest niewiele. Głód to dająca do myślenia lektura akurat na dwa-trzy wieczory.

Przeczytane: 15.11.2020
Ocena: 6/10