Tag: japońska

Czasem potrzeba lekkiej lektury, książki, którą czyta się szybko z uśmiechem na twarzy – dla mnie to są takie przyjemne przerwy między trudnymi reportażami. I Cuda za rogiem świetnie sprawdziły się w tej roli – nie była to szczególnie ambitna lektura, ale naprawdę fajnie mi się ją czytało i szczerze polecam tym, co też czasem lubią się tak książkowo oderwać od ciężkich tematów.
W Cuda za rogiem wprowadza nas trójka włamywaczy z małej miejscowości pod Tokio, którzy po ucieczce z obrabowanego domu postanawiają schronić się na noc w starym, opuszczonym sklepie. Szybko orientują się, że czas tu płynie inaczej, a dodatkową niespodzianką okazują się wpadające przez roletę listy… z przeszłości. Mężczyźni wchodzą w korespondencję, dla której czas nie ma znaczenia, a te wydarzenia przeplatają się z momentami z życia innych mieszkańców miasteczka. Tym, co wszystkich łączy, okazuje się miejscowy sierociniec, zaś dostrzeganie powiązań między bohaterami stanowiło dla mnie dodatkowy smaczek tej lektury. I tak, bohaterowie i ich zachowania były czasem nierealistyczne i nieprzekonujące, ale jakby nie patrzeć, nierealistyczna jest cała idea przewodnia tej książki. Sięgając po Cuda za rogiem, bałam się, że będzie to słaba, przereklamowana książka, tymczasem zaskakująco przyjemnie mi się ją czytało 🙂

Przeczytane: 08.09.2025
Ocena: 6/10

Ogawa zachwyciła mnie swego czasu Ukochanym równaniem profesora, które zachęciło mnie do dalszego zapoznawania się z jej twórczością. Grobowa cisza, żałobny zgiełk to już trzecia przeczytana przeze mnie książka tej autorki i trzecia, która mi się podobała 😉 . Jest to zbiór opowiadań w różny sposób związany ze śmiercią – czasem dość makabrycznych i strasznych, czasem bardziej spokojnych lub wręcz tajemniczych. Opowieści te się ze sobą łączą, bohaterowie bywają w tych samych miejscach, są ze sobą powiązani, zarazem jednak każdy rozdział to oddzielna, indywidualna historia. Podobało mi się to domyślanie, kim może być bohater kolejnej opowieści, jaki wpływ miał na losy poprzednio przedstawionych postaci.
Książki Ogawy czyta się niesamowicie szybko – ma na to oczywiście wpływ ich długość (Grobowa cisza… nie ma nawet 200 stron), ale też bardzo dobry język i świetne tłumaczenie Anny Karpiuk. Siadałam do lektury, mówiąc sobie, że przeczytam jedno opowiadanie i nagle miałam za sobą połowę książki 😉 . Grobowa cisza… wciąga i zaskakuje, choć chyba spodziewałam się nieco mroczniejszych opowiadań, czytając internetowe recenzje. Niby są zabójstwa, niby jest nawet muzeum tortur, ale wszystko tak spokojnie opisane, że jednak nie wywołuje przyspieszonego bicia serca. Wciąż jednak czytało się to bardzo dobrze 🙂 .

Przeczytane: 11.04.2024
Ocena: 7/10

Kobieta z wydm Abe – chyba najsłynniejsza książka japońskiego pisarza, wydana na początku lat sześćdziesiątych – to powieść zdecydowanie inna od tych, które zazwyczaj czytam. Nie wszystko mi się w niej podobało, ale że była to dość krótka lektura, pochłonęłam ją bardzo szybko. Wydarzenia poznajemy z punktu widzenia entomologa, który wśród nadmorskich wydm bada owady. Szukając noclegu trafia do jednej wioski, gdzie proponują mu nocleg w piaskowym domu jednej kobiety. A gdy budzi się następnego ranka, drabinka prowadząca do domu zniknęła i nie ma już stamtąd ucieczki – jest tylko monotonna i mozolna praca polegająca na sprzątaniu wszechobecnego piachu… I dużo, bardzo dużo czasu na wszelakie przemyślenia. Lubię te zmiany psychologiczne zachodzące zarówno w głównym bohaterze, jak i towarzyszącej mu kobiecie z wydm, podobał mi się rozwój relacji między nimi. No i ten piasek, który był wszędzie, o którym nie dało się nie myśleć – na początku mnie fascynował, potem zaczynał irytować, na końcu miałam ochotę przeskakiwać wszystkie akapity dotyczące piasku. Wciąż jednak myślę, że to ciekawe, jak ta lektura oddziałuje na emocje czytelnika, jak dobrze się ją czyta, nawet jeśli pod koniec ma się już dość samego słowa piasek 😉

Przeczytane: 18.04.2023
Ocena: 7/10

Ogawa chyba lubi poruszać w swoich powieściach wątki związane z pamięcią i zapominaniem, w końcu w podobnej konwencji napisane było Ukochane równanie profesora. Podziemie pamięci podobało mi się mniej niż tamta powieść, wciąż jednak czytało mi się dobrze, a fabuła mnie wciągnęła. Nie trafiło do mnie jedynie zakończenie, niby wynikające z poprzednich rozdziałów, ale tak jakoś… nie podobało mi się 😉 . Sam pomysł na książkę był jednak bardzo fajny – jest wyspa, na której co jakiś czas coś znika, a ludzie niemal natychmiast zapominają, że daną rzecz znali. Jednego dnia usychają wszystkie róże, a mieszkańcy wyspy nie są w stanie sobie przypomnieć ich zapachu, innego dnia spalone zostają wszystkie zdjęcia, a ludziom samo słowo fotografia zaczyna dziwnie brzmieć… Jednak nie na wszystkich to tak działa, wciąż są osoby, które pamiętają fotografie, róże i wszystkie inne rzeczy, których na wyspie już nie ma. Muszą się oni ukrywać, bo na ich tropie jest tajna policja dbająca o to, by to, co zapomniane, faktycznie takie było. Podziemie pamięci to książka pozostawiająca czytelnikowi więcej pytań, niż dająca odpowiedzi, ale ten zagadkowy świat wciągnął mnie. Spodobała mi się też kreacja bohaterów – są po prostu ludzcy, bez żadnych abstrakcyjnych zachowań. Chcą pomóc bliskim i znajomym, ale też martwią się o swój własny los, nie chcą stwarzać problemów. Świat tajemniczej wyspy poznajemy z punktu widzenia narratorki, pisarki, która miała w swoim otoczeniu kilka bliskich osób pamiętających dawne przedmioty, choć sama wszystko zapominała jak większość społeczeństwa.
Podoba mi się styl Ogawy, jest lekki, przystępny, jej książki czyta się szybko, nawet jeśli wydaje się, że w danym rozdziale właściwie nic się nie dzieje. W Podziemiu pamięci akcja jest nieco bardziej wartka niż w Ukochanym równaniu profesora, nie ma co się jednak spodziewać gwałtownych zwrotów akcji i szalonych wydarzeń. Tu wszystko kręci się wokół pamiętania i zapominania. W powieściach tej autorki jest coś, do czego mi najbardziej pasuje przymiotnik ładny – są one po prostu ładne. Lektura mnie odprężyła, nawet jak zakończenie do mnie nie trafiło, to nie mam poczucia zmarnowanego czasu. W sumie ciekawa książka, naprawdę polecam, zwłaszcza tym, co już styl Ogawy znają i wiedzą, że im pasuje 🙂 .

Przeczytane: 11.07.2022
Ocena: 7/10

Jak ja nie lubię tego uczucia, gdy trafiam na dobrą i wciągającą lekturę, świetnie mi się ją czyta, a tu nagle nadchodzi niespodziewany koniec, jeszcze zanim zdążę się dobrze książką zachwycić. I tak było w przypadku Dziewczyny z konbini, ledwo 150-stronicowej książeczki, którą skończyłam, ledwo zaczęłam czytać.
Książka Muraty to opowieść… no właśnie, o tytułowej dziewczynie z konbini. Konbini to takie małe sklepiki, czynne całą dobę, gdzie nie tylko można zrobić podstawowe zakupy spożywcze, ale też wziąć ciepłego fast fooda na wynos czy nadać przesyłkę jak na poczcie. Ot, takie japońskie Żabki 😉 . Pracują tam zazwyczaj studenci, którzy chcą sobie dorobić, korzystając z elastycznych godzin pracy. Niewiele tam pracowników, którzy w konbini siedzą latami, ale jedną z takich osób jest właśnie główna bohaterka i narratorka – Keiko Furukura. Dziewczyna jest dość specyficzna i choć diagnoza w książce nie pada, można założyć, że cierpi na zaburzenia w rodzaju autyzmu, bo ma problemy z rozumieniem i okazywaniem emocji oraz norm społecznych, potrzebuje konkretnych poleceń oraz powtarzalności w pracy i w życiu. Dlatego, mimo ukończonych 36 lat, wciąż pracuje w konbini, nie wyszła za mąż i funkcjonuje w wygodny dla siebie i niezmieniony sposób od osiemnastu lat. A w Japonii to nie do przyjęcia – powinna albo robić karierę, albo wyjść za mąż i rodzić dzieci. Rodzina i przyjaciele próbują wyprostować Keiko, ale ona – choć widzi, że ludzie się o nią martwią – nie rozumie, co z nią jest nie tak. Ciekawym przykładem jej podejścia do świata była rozmowa z siostrą, która prosiła, by Keiko częściej odwiedzała małego siostrzeńca. Dziewczyna, która regularnie widywała koleżankę z małym dzieckiem, uważała, że skoro widuje jednego niemowlaka, to wystarczy, bo wszystkie są takie same – nie miała poczucia, że z dzieckiem siostry powinna ją łączyć jakaś więź.
Taka właśnie bohaterka pracuje od lat w małym sklepiku, gdzie świetnie się odnalazła. Rozumie zasady pracy, zresztą sama praca jest mocno powtarzalna, więc Keiko dobrze się do niej nadaje. Czuje się potrzebna i pomocna, a do tego uczy się, jak powinien zachowywać się człowiek, obserwując współpracowników. Jej tok myślenia i wewnętrzne analizy są świetnie przedstawione, przez co czytelnik nawet nie zauważa, że dał się pochłonąć książce o przeżyciach kasjerki, która w sumie nie robi nic specjalnego – pracuje, spotyka się ze znajomymi i rodziną oraz przyjmuje pod swój dach chwilowo bezdomnego kolegę z pracy. Sama zatem fabuła jest dość prosta i nierozbudowana, to właśnie charakterystyka postaci i środowiska japońskiego (z presją na to, że w życiu musi się udać) sprawiają, że Dziewczyna z konbini to po prostu bardzo dobra książka.

Przeczytane: 6.06.2021
Ocena: 7/10

Bałam się, że – jak to często bywa – nie zrozumiem zachwytów nad tą książką. Literatura piękna o tak wysokich ocenach? Na pewno coś musi tu być nie tak 😉 . Ale zaryzykowałam – też dlatego, że staram się urozmaicać swoje lektury, a nie wiem nawet, czy kiedykolwiek czytałam coś japońskiego autora… Czas najwyższy to zmienić.
Ukochane równanie profesora okazało się książką lekką i przyjemną, taką… ładną. Brakuje mi innego określenia na coś, co czytało mi się tak zaskakująco dobrze. A przecież są tu smutne wątki (chociażby fakt, że tytułowy profesor traci pamięć co osiemdziesiąt minut i trzeba mu wszystko od nowa przypominać), jest też ta matematyka… Gdyby mi ktoś powiedział, że z przyjemnością będę czytała powieść, w której wyjaśniane są różne reguły matematyczne, chyba bym nie uwierzyła. Tymczasem Ogawa tak zgrabnie wplata matematykę w swą powieść, że czytelnik sam zaczyna się fascynować liczbami i powiązaniami między nimi.
Wydawać by się mogło, że w Ukochanym równaniu profesora niewiele się dzieje – ot zwykła codzienność samotnej japońskiej matki, która zarabia na utrzymanie, będąc gospodynią dawnego profesora matematyki, cierpiącego na zaniki pamięci. Między całą trójką (włączając w to Pierwiastka, syna bohaterki) tworzy się szczególna więź, którą co osiemdziesiąt minut trzeba budować na nowo. I jest w tej prostej fabule coś fascynującego, coś, co sprawia, że każdy kolejny rozdział połyka się naraz.
W pełni rozumiem więc wszystkie zachwyty nad Ukochanym równaniem profesora – i mnie ta powieść wciągnęła i mocno zachęciła do zgłębienia innej twórczości japońskiej pisarki.

Przeczytane: 18.02.2021
Ocena: 9/10