Tag: francuska

Cudowne lata to taka książka, którą będzie się bardzo szybko czytało, gubiąc się w ilości bohaterów, a po paru tygodniach większość fabuły utonie we mgle niepamięci 😉 . Sama lektura była dość przyjemna, choć w bieg wydarzeń wkręciłam się może dopiero w 1/3 książki. Wkrótce potem stało się też dla mnie oczywiste, kim jest tajemnicza narratorka opowiadająca o współczesnych wydarzeniach, choć nie do końca rozumiem, po co komu potrzebny był ten zabieg ukrywania jej tożsamości…
Cudowne lata to opowieść o trójce nastolatków (zresztą oryginalny tytuł to Trois i ta trójka pasuje mi tu zdecydowanie bardziej niż polski tytuł…), których łączy nierozerwalna – wydawałoby się – więź. Dopóki byli młodzi i mieszkali wszyscy w niewielkim miasteczku, w ich życiu niewiele się działo – ta część książki miejscami mi się dłużyła, ale z drugiej strony to były jedyne momenty, kiedy w miarę czułam sympatię do bohaterów. Potem akcja się rozkręciła… a mnie cała trójka coraz bardziej drażniła. Nina wyszła za mąż i w tym małżeństwie zatraciła siebie i zrezygnowała z przyjaźni. Adrien wyjeżdża do Paryża, a życie w wielkim mieście i osiągnięta sława nie mają na niego najlepszego wpływu. A playboy Étienne to akurat denerwował mnie od początku i nie zmieniła tego ani jego choroba ani rodzina czy kariera 😉 .
To nie jest zła książka, ale nie potrafiła mnie też zachwycić. Za dużo wątków pobocznych (jak historia nowego dyrektora szkoły), dziwnie poprowadzone wątki, które miały być tajemnicze (współczesna narratorka, samochód w jeziorze, ujawniona ni z tego ni z owego historia rodziców Niny…), za dużo rozdrabniania się w szczegółach. Jak już wciągnęłam się w historię, to faktycznie, mogłam czytać bez przerwy – pytanie tylko, jak długo będę pamiętała, o czym to było? 😉

Przeczytane: 25.03.2024
Ocena: 6/10

Nie spodziewałam się, że powieść pisana z perspektywy małego (10-11-letniego) chłopca aż tak mnie wciągnie i zachwyci. Tymczasem Faye stworzył historię, w której przemycił trochę wątków autobiograficznych, kreując zarazem tak wyraziste postacie, że nie dało się nie wczuwać w losy bohaterów. Głównym bohaterem, a zarazem narratorem, jest Gabriel – syn Rwandyjki i Francuza urodzony i wychowany w Burundi. Mieszka w Zaułku, przyjaźniąc się w większości z dzieciakami takimi jak on sam – Mulatami, dziećmi obcokrajowców. Poznajemy jego spokojne, wręcz sielankowe dzieciństwo (jakby nie patrzeć, pochodzenie ojca zapewniało mu dużo lepsze warunki życia niż miejscowym dzieciom) na początku lat dziewięćdziesiątych, które w pewnym momencie zaczyna ustępować niepokojowi związanemu z sytuacją polityczną w regionie. Wybory w Burundi, zamach stanu, ludobójstwo w Rwandzie, konflikt etniczny w Burundi… Nawet francuski paszport przestaje gwarantować człowiekowi bezpieczeństwo. O ile o Rwandzie sporo swego czasu czytałam, tak problemy Burundi w latach dziewięćdziesiątych były mi obce i lektura Tęsknoty zachęciła mnie do zgłębienia tego tematu. Sama zaś książka mocno mnie poruszyła, jej koniec przyszedł zbyt szybko, chciałam wiedzieć, czytać więcej, dłużej… Bardzo spodobał mi się styl – z jednej strony prosty, pasujący do wieku bohatera, który nie jest w stanie w pełni pojąć świata dookoła, a zarazem pełen wnikliwych obserwacji i emocji. Ta tytułowa tęsknota (choć oryginalny tytuł brzmiał inaczej, ale jego polskie brzmienie do mnie trafia) wyziera z kartek książki – narrator z nostalgią wspomina lata swojego dzieciństwa, które pogrzebały w gruzach konflikty etniczne i polityka. Piękna i ciekawa powieść, szczerze polecam 🙂 .

Przeczytane: 15.05.2023
Ocena: 8/10

Przypadek Adolfa H. to jedna z najbardziej abstrakcyjnych powieści, jaką czytałam ostatnimi czasy. Przede wszystkim ze względu na głównego bohatera, którego przeżycia nie poruszałyby tak bardzo, gdyby nie był nim sam Adolf Hitler… w alternatywnej rzeczywistości.
Książka zaczyna się jak fabularyzowana biografia. Młody Hitler właśnie dowiaduje się, że nie został przyjęty do wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych i musi skonfrontować się z rzeczywistością – co dalej, jeśli nie ma pieniędzy ani przyszłości? A przecież mogło być inaczej… Nagle powieść cofa się znów do tej samej sceny, ale tym razem zamiast Hitlera mamy postać Adolfa H. (za pomocą tego nazewnictwa Schmitt rozdziela dwie rzeczywistości), który właśnie usłyszał, że został przyjęty do ASP. Zdarzało mi się czasem napotykać w internecie na ironiczne komentarze, że a można było pozwolić Hitlerowi malować!. I Przypadek Adolfa H. opowiada o tej właśnie alternatywnej rzeczywistości, której Hitlerowi pozwolono na rozwijanie pasji. Fabuła jest tak poprowadzona, że ośmielę się stwierdzić, że to nie przyjęcie do ASP stało się punktem przełomowym, ale moment, gdy mający problemy z kobietami młody Adolf trafia na psychoanalizę do doktora Freuda. Przyznam, że to jest jedna z najmocniejszych części książki, zwłaszcza dla czytelnika, który umie odpowiedzieć na pytanie Freuda: kim byłby ten człowiek bez terapii?… Cóż, przeplatające się z fikcją rozdziały opowiadające o prawdziwym życiu Hitlera są najlepszą odpowiedzią.
Początek książki jest świetny i pochłania się go z niecierpliwością, wiedeńskie życie Adolfa H. – studenta malarstwa oraz Hitlera – zgryźliwego biedaka, kopiującego cudze obrazy za grosze. I wojna światowa, podczas której jednego powołują do służby w armii austriackiej, a drugi sam zaciąga się w Niemczech. Dotąd wszystko jest świetnie, niestety, potem coś zaczyna zgrzytać. Rozdziały oparte na prawdziwej biografii dalej czyta się dobrze, choć nie da się nie zauważyć, że cała historia jest mocno przycięta. Za to Adolf H…. Nie będę Wam spojlerować, jednak mam wrażenie, że autora poniosła wyobraźnia z tworzeniem alternatywnego życiorysu jednego z największych zbrodniarzy w historii. Żyje on w świecie, który nie poznał II wojny światowej, holokaustu (a przez brak holokaustu – także utworzenia państwa Izrael), kompletnego zniszczenia Niemiec… Nie jest to świat idealny, ale sytuacja polityczna nie odgrywa w książce szczególnej roli, tak jak i sam Adolf H. nie ma żadnego wpływu na politykę.
Przypadek Adolfa H. budzi emocje, a to jest w literaturze istotne. Hitler jest przedstawiony jako irytujący pieniacz, którego nie da się lubić – to był potwór i Schmitt dążył do tego, by te negatywne emocje podkreślać. Za to Adolf H… Może trochę nieogarnięty kobieciarz, ale w gruncie rzeczy bohater pozytywny. Wystarczyło tylko przyjęcie na studia i psychoanaliza u Freuda, by kompletnie zmienić człowieka. I choć wiadomo, że to kompletna fikcja, to jednak jest to fikcja, którą bardzo dobrze się czytało.

Przeczytane: 29.04.2020
Ocena: 7/10