Tag: chińska

Śmiertelnie ciche miasto wpadło mi w oko, gdy tylko dowiedziałam się o premierze tej książki. Potem jednak natrafiłam na sporo rozczarowanych recenzji i zawahałam się, czy w ogóle chcę ten reportaż przeczytać. Zdecydowałam się jednak, nie oczekując po książce Xuecuna zbyt wiele i było to najlepsze podejście. Bo faktycznie, Historie z Wuhan nie są jakimś wybitnym reportażem, ale gdy nastawiłam się negatywnie, okazały się lepsze, niż myślałam 😉 .
Już na start wymęczył mnie nieco wstęp, w którym autor non stop podkreślał, jak bardzo niebezpieczne dla niego było pisanie reportaży z Wuhan na początku pandemii. O tym, że chińskie władze w walce z koroną ludźmi przejmowały się mniej niż zachowaniem reżimu, przekonamy się w każdym kolejnym rozdziale. Wstęp więc wydał mi się przegadany i zanadto skupiający się na samym autorze, no ale było to do przeżycia. Za to szybko wciągnęłam się w treść rozdziałów, choć nie wszystkie mnie zaciekawiły. Xuecun starał się przedstawić historie różnych ludzi: pracowników ochrony zdrowia, aktywistki na bieżąco relacjonującej w mediach sytuację w Wuhan, zwykłych mieszkańców, którzy stracili swoich bliskich lub próbowali wiązać koniec z końcem w lockdownie… Wiemy już, jaki bałagan panował na początku pandemii w Europie, a lektura Śmiertelnie cichego miasta pokazuje czytelnikom, że w Chinach był to kompletnie inny poziom. Państwu zależało tylko na tym, by pokazać światu i obywatelom, że sobie radzi z problemem – nawet kosztem zdrowia i życia tych obywateli. Ukazanie chińskiego reżimu w walce z pandemią to najmocniejszy punkt książki. Ale…
Cóż, szybko miałam poczucie, że główne wątki się powtarzają. Wiadomo, każda historia jest inna, ale wszystkie wydały mi się przedstawione w zbliżony sposób. Tylko w niektórych rozdziałach mocniej przewijał mi się wątek obywatela mierzącego się z pandemią i lockdownem (historia rodziców tracących młodą córkę poruszyła mnie tu zdecydowanie najbardziej), czasem trafiałam jednak na dłużące się wątki z życia bohaterów przed koroną. A czasem po prostu więcej było o państwie niż o ludziach samych w sobie. Całość napisana dość prostym językiem, łatwa w odbiorze, ale nic rewelacyjnego. Wybrane rozdziały w formie krótkich reportaży trafiłyby tu do mnie bardziej niż cała książka.

Przeczytane: 21.06.2024
Ocena: 6/10

To już moje trzecie spotkanie z reportażami Yiwu i tak sobie myślę, że Prowadzącym umarłych postawił poprzeczkę tak wysoko, że już żadna inna jego książka mnie tak nie zachwyci 😉 . Co nie znaczy, że nie podoba mi się patrzenie na Chiny oczami tego dziennikarza, którego książki we własnym państwie były zakazane, a on sam spędził nawet trochę czasu w więzieniu.
Bóg jest czerwony to zbiór wywiadów i opowieści o chrześcijaństwie w Chinach, zebranych na przestrzeni lat – kiedy Yiwu jeszcze mieszkał w kraju (w 2011 roku uciekł do Niemiec). Myślę, że podtytuł nie do końca oddaje treść książki, bo choć autor faktycznie opowiada o przetrwaniu religii w czasach komunistycznych, to o jej rozkwicie raczej wiele tu nie przeczytamy. Większość jego rozmówców to chrześcijanie, którym faktycznie udało się przetrwać czystki religijne, zwłaszcza podczas rewolucji kulturalnej Mao. Jednak z ich wspomnień wyławia się obraz dawnych, lepszych dla religii czasów – sama podczas lektury miałam wrażenie, że chrześcijaństwo w Chinach najlepsze lata już miało za sobą. Nie da się jednak zaprzeczyć, że tragiczne wspomnienia bohaterów reportażu, wydarzenia, które dotknęły ich i ich bliskich, poruszają, czyta się je bardzo dobrze. Zresztą Yiwu dobrze pisze i te tłumaczenia pomiędzy chińskim – angielskim – polskim nie zepsuły dobrego stylu 🙂 . Inna bajka, że pewnie w Chinach znalazłoby się wiele osób, których historie z tamtych czasów byłyby równie poruszające – niezależnie od wyznawanej przez nie religii – bo cóż, takie to były czasy…
Ja jakoś ostatnio całkiem sporo czytałam o Chinach i Bóg jest czerwony wpasowało mi się w ten trend lektur. Chyba jednak przyda mi się trochę odpoczynku od czytania o tym kraju, a reportaż Yiwu – wciąż bardzo dobry w odbiorze – świetnie się nadawał na takie zakończenie 😉

Przeczytane: 7.03.2024
Ocena: 6/10

O literaturze chińskiej wiem tyle, co nic. O historii Chin – wstyd się przyznać – też niewiele więcej, tylko z lekcji historii przebijają się hasła i nazwiska. Konfucjusz, Mao, rewolucja kulturalna… Dlatego do książki Liao Yiwu podchodziłam dość sceptycznie – rzadko zdarza mi się sięgać po reportaże, dla których tło historyczne stanowi dla mnie… może nie niewiadomą, bo o czasach Mao Zedonga trochę wiedziałam, ale wciąż była to wiedza bardzo ogólna. A reportaż skupia się na takich szczegółach, że często siedziałam z książką w jednej ręce i telefonem z otwartą wyszukiwarką Google’a w drugiej.
Reportaż Prowadzący umarłych to zbiór wywiadów, które autor przeprowadził na przestrzeni lat z przeróżnymi osobami. Wbrew temu, co głosi tytuł, nie zawsze były to jednak osoby z nizin społecznych. Liao rozmawiał z byłymi właścicielami ziemskimi, co stracili wszystko w wyniku rewolucji w Chinach oraz ze zwolennikami komunizmu, którzy te zmiany – nieraz w sposób bardzo brutalny – wprowadzali w życie. Z ludźmi, którzy stracili przyjaciół w wyniku trzęsienia ziemi oraz dzieci podczas masakry na placu Tian’anmen. Rozmówcy autora opowiadają o wielkiej rewolucji kulturalnej, która pociągnęła za sobą zniszczenie wielu przedmiotów o historycznej wartości i śmierć wielu osób. O torturach i wielkim głodzie, który zmuszał wieśniaków do morderstw i kanibalizmu. O łamaniu polityki jednego dziecka i zmuszaniu do aborcji, o handlu kobietami i próbach nielegalnego przekraczania granicy.
To nie tak, że te wszystkie historie są jakimś wybitnym zaskoczeniem – nie od dziś wiadomo, że Chiny raczej nie specjalizują się w ochronie praw człowieka, a w czasach Mao było tylko gorzej. Jednak reportaż ma tę siłę, że dopuszcza do głosu osoby, które tego wszystkiego doświadczyły na własnej skórze. Nie da się obojętnie przejść obok relacji osoby, którą poddawano torturom, która patrzyła na śmierć bliskich osób i utratę wszystkiego, na czym jej zależało. I raczej nie dziwi, że chińska cenzura nie dopuściła Prowadzącego umarłych do druku w kraju. Nie jest to łatwa lektura, ale bardzo poruszająca i wciągająca – u mnie rozbudziła chęć nieco lepszego zgłębienia się w chińską literaturę faktu :).

Przeczytane: 07.10.2017
Ocena: 8/10