Tag: brytyjska

Ku mojemu zaskoczeniu Panowie północy, trzeci tom przygód Uhtreda z Northumbrii, to póki co najlepsza książka z serii Wojny wikingów. Dwie poprzednie wciągnęły mnie, ale miałam do nich trochę uwag – tym razem miałam wrażenie, że akcja nieco zwolniła, za to mogłam się bardziej skupić na rozwoju bohaterów, no i nie zaprzeczę, podobało mi się to. Oczywiście nie znaczy to, że nagle akcja stanęła w miejscu – Cornwell lubi, jak w jego książkach dużo się dzieje. Jednak wydarzenia w Panach północy mają miejsce pomiędzy 878 a 881 rokiem, z czego dwa lata niewoli głównego bohatera są opisane dość pobieżnie. Bitew i wojen też tu nie brakuje, ale przewija się coraz więcej rozmów, polityki, tworzenia własnych sojuszy… Sam Uhtred jest też już trochę starszy, ma dwadzieścia parę lat i jego przemyślenia i zachowania nie są tak irytujące jak wcześniej. Mam wrażenie, że Wojny wikingów rozwijają się w coraz ciekawszą stronę, a choć po pierwszym tomie zakładałam, że przeczytam jeszcze ze dwa i koniec, tak tom trzeci sprawił, że z ciekawością sięgnę jeszcze po co najmniej jeden… i zobaczymy, na ile mnie wciągnie 😉 . W Panach północy zabrakło mi jedynie większej ilości ciekawostek i szczegółów historycznych – z jednej strony Cornwell wprowadził postać króla Guthreda, który był zdecydowanie jednym z najciekawszych bohaterów tomu, ale z drugiej główna akcja toczy się wokół fikcyjnego ataku na Dunholm. Naturalnie zdaję sobie sprawę, że ten cykl bardzo luźno opiera się na prawdziwej historii, ale podobało mi się zwłaszcza w poprzedniej części, jak autor wynajdywał różne ciekawostki i legendy, wplatając je w treść powieści. Mimo wszystko, Panowie północy okazali się bardzo fajną i wciągającą lekturą, liczę, że kolejne tomy utrzymają ten poziom.

Przeczytane: 2.10.2025
Ocena: 7/10

Drugą część Wojen Wikingów czytało mi się dużo lepiej niż pierwszą, chyba głównie dlatego, że narrator był już młodym wojownikiem, a nie dorastającym dzieciakiem. Może Uhtred jeszcze nie do końca wie, czego chce, często kierują nim emocje i zdecydowanie nie można go jeszcze nazwać dojrzałym mężczyzną, ale Cornwell zadbał o całkiem ciekawy rozwój postaci. Oczywiście wciąż na tym samym poziomie, bo w Wojnach Wikingów niezmiennie nie chodzi o dobrą charakterystykę bohaterów czy jakąś głębię ich przemyśleń. Tu toczy się wartka akcja, kruchy pokój między Sasami a Duńczykami dobiegł końca i teraz liczy się tylko wojna. Tę książkę się świetnie czyta, bardzo wciąga, jednocześnie pozostawiając poczucie przeczytania czegoś lekkiego i niewymagającego. I choć nie ma tu naturalistycznych opisów okrucieństw wojny, to warto wziąć pod uwagę, że wydarzenia są przedstawione z punktu widzenia wychowanego przez Wikingów wojownika z IX wieku. Dla niego rzeź może być piękna, choć straszna, a wojenne gwałty to naturalna kolej rzeczy – trzeba to mieć na uwadze, jeśli kogoś same takie wzmianki poruszają.
Akcja Zwiastuna burzy toczy się w latach 877-78 i kończy się słynną bitwą pod Ethandun. Mam czasem wrażenie, że Cornwell zebrał wszystkie znane ciekawostki z tamtych czasów i bardzo chciał je wpleść w historię, bo znajdziemy tu także legendy o królu Alfredzie zgrabnie włączone w fabułę. Całkiem podobało mi się to rozwiązanie, choć gdy pomyślę, że kilkadziesiąt lat wojen i potyczek Wessexu z Wikingami autor rozbił na kilkanaście książek, to obawiam się, że zdążę się znudzić lekturą, nim dojdę do połowy serii… 😉

Przeczytane: 24.06.2025
Ocena: 6/10

Prawie dekadę temu zachwycałam się Trylogią arturiańską Cornwella i przyszło mi na myśl, że mogłabym przeczytać i coś innego z jego twórczości. Kilka pierwszych tomów Wojen Wikingów zalegało mi na czytniku od lat, aż w końcu się zmotywowałam i sięgnęłam po Ostatnie królestwo. I nie wiem, czy mi przez lata zmienił się trochę gust czytelniczy, czy też Trylogia arturiańska faktycznie była dużo lepsza, ale pierwszy tom Wojen Wikingów mnie nie zachwycił. Czytało mi się go dobrze, wciągnął mnie, generalnie była to dobra książka, ale jednak nic wybitnego – pewnie po przerwie przeczytam jeszcze z jeden-dwa tomy, ale na pewno nie będzie to seria, którą będę chciała pochłonąć w całości 😉
Cornwell zabrał czytelników do IX-wiecznej Anglii, regularnie atakowanej przez Duńczyków. Głównym bohaterem jest młodszy syn jednego z miejscowych ealdormanów, chłopiec, którego historia rzuciła w świat brutalnych wojen. Towarzyszymy więc Uhtredowi w dorastaniu i stawaniu się wojownikiem, obserwując, jak młodzieniec rozdarty jest w lojalności między swoimi a najeźdźcami. Nie brakuje tu humoru, zwłaszcza w podejściu Uhtreda do religii, ale główną ideą Ostatniego królestwa jest akcja. Ta pędzi do przodu, wydarzenia następują po sobie w zawrotnym tempie i podczas lektury nie można się nudzić. Dla mnie jednak to tempo akcji sprawiło, że nie było jak pogłębić charakterystyki bohaterów – nawet ci główni wydają się bardzo powierzchowni. W efekcie książkę fajnie się czytało jako lekki przerywnik między cięższymi lekturami, ale nie wkręciłam się w świat przedstawiony przez Cornwella, czegoś mi tu jednak brakowało 😉

Przeczytane: 6.06.2025
Ocena: 6/10