Tytuł: Dziennik upadku Autor: Michel Laub Tytuł oryginału: Diário da Queda Tłumaczenie: Wojciech Charchalis Literatura: brazylijska Wydawnictwo: Pauza
Krótka i dość specyficzna lektura – momentami bardzo mi się podobała, momentami nieco mnie nudziła i męczyła. Narrator w Dzienniku upadku to najmłodszy z trzech pokoleń mężczyzna, wnuk ocalałego z Auschwitz i syn chorego na Alzheimera. Sam narrator do rodzinnej traumy dołożył jeszcze własny alkoholizm, nieudane związki i wspomnienie o koledze ze szkoły, który stał się ofiarą głupich dziecięcych wybryków. Wszystko to przeplata się w formie przemyśleń i dzienników – najbardziej specyficzne są tu dzienniki dziadka, który o tragicznej przeszłości nie wspomina nic, za to bardzo szczegółowo opisuje, jak powinien wyglądać nowy świat, do którego trafił (dziadek po uwolnieniu z obozu wyemigrował do Brazylii i tam dzieje się akcja powieści). Laub napisał Dziennik upadku dość specyficznym stylem, gdzie czasem trafiają się zdania tak długie, że brzmią bardziej jak mówiony monolog. Czytało mi się to całkiem dobrze, ale mam poczucie, że nie jest to lektura, która zostanie ze mną na dłużej.
Tytuł: Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn Autorka: Caroline Criado Perez Tytuł oryginału: Invisible Women: Exposing Data Bias in a World Designed for Men Tłumaczenie: Anna Sak Literatura: brazylijska Wydawnictwo: Karakter
Niewidzialne kobiety ciągnęły mnie od dawna, kupiłam tę książkę podczas jednego z pobytów w Polsce, a kiedy w końcu zabrałam się za czytanie, to te 400 stron zajęło mi dobre dwa miesiące. Nie spodziewałam się, że będzie mi szło tak powoli, ale były dni, w których nie byłam w stanie przeczytać więcej niż kilka stron. Bo Niewidzialne kobiety to zbiór danych, statystyk, opisów badań naukowych, które dowodzą, jak bardzo nasz świat jest skrojony pod mężczyzn. Ale te dane są naprawdę ciekawe, świetnie dopasowane, tworzące fascynującą całość – nawet jeśli niektóre wątki były dla mnie oczywiste, inne okazywały się sporym zaskoczeniem. Zatem czytałam bardzo powoli, by ułożyć sobie w głowie to, co przedstawiła Criado Perez, by jak najwięcej badań i danych w tej głowie zostało. Wydaje mi się, że w Niewidzialnych kobietach nie chodzi o to, by tylko przeczytać tę książkę – ją trzeba zapamiętać, przemyśleć i być w stanie cytować w rozmowach z tymi, którzy nigdy by po nią nie sięgnęli, ale uparcie by twierdzili, że seksizmu nie ma i co my tu wymyślamy 😉 . Książka jest napisana dobrym językiem – wbrew pozorom to nie jest najłatwiejsze zadanie, by tyle naukowych informacji zebrać w całość w tak przystępny sposób. To zdecydowanie nie jest lektura dla tych, którzy liczb i statystyk nie lubią. Criado Perez nie serwuje tu wypowiedzi w stylu Jak ustalono, większość kobiet zachowuje się w ten sposób. Mamy raczej zdania w formie Jak profesor X z uniwersytetu Y ustalił w 1999 roku na podstawie badań przeprowadzonych na…, 86% kobiet z grupy kontrolnej 2000 osób zachowuje się w ten sposób. Dla mnie taka forma książki jest rewelacyjna, bo – pracując na co dzień z danymi – nie znoszę stwierdzeń większość / mniejszość bez poparcia tych słów szczegółowymi danymi. Jeśli jakiś temat zainteresował mnie mocniej, natychmiast wiedziałam, czego mam dalej szukać. Oczywiście podtytuł książki Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn jasno wskazuje na główną tezę autorki. Niemal każdy rozdział kończy się jej komentarzami, że trzeba się pozbyć tego seksizmu, że tak dłużej być nie może, że faceci muszą zacząć zauważać drugą połowę ludzkości itp. Takie komentarze i ciągłe udowadnianie swej tezy są u autorki nieco męczące – zwłaszcza, że i tak serwuje nam tyle danych, że czytelnikowi chyba nic więcej udowadniać nie trzeba. Mimo wszystko Niewidzialne kobiety to książka bardzo dobra i bardzo potrzebna. Choć dla kobiet zapewne bardziej oczywista niż dla mężczyzn, to i tak myślę, że powinien ją przeczytać każdy.
Strona po stronie 